Το Sunrise on the Reaping είναι η καλύτερη ταινία Hunger Games;

Επιστροφή με λιγότερα προβλήματα από τις προηγούμενες!

by Andreas Apostolides

Το Hunger Games franchise επιστρέφει, τρία χρόνια μετά το The Ballad of Songbirds and Snakes, μια ταινία που δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε ιδιαίτερα θετικές κριτικές ούτε μια θερμή υποδοχή από το κοινό. Από την άλλη, οι προηγούμενες ταινίες της σειράς είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα αρκετά μεγάλο fanbase, το οποίο, σε ένα μέρος του, ίσως απογοητεύτηκε από τις δύο πιο πρόσφατες προσθήκες στο franchise. Το Sunrise on the Reaping, λοιπόν, έρχεται με την ευκαιρία να θυμίσει στους παλιότερους fans τι τους έκανε να αγαπήσουν αυτό το franchise, αλλά και να κερδίσει ένα νέο κοινό.

24 χρόνια πριν από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, το Sunrise on the Reaping μας αφηγείται την ιστορία του Haymitch Abernathy, τον οποίο γνωρίσαμε μέσα από την ερμηνεία του Woody Harrelson, εδώ όμως τον υποδύεται ο Joseph Zada, ο οποίος μπορώ να πω πως κάνει αρκετά καλή δουλειά. Η ταινία καταφέρνει να προσφέρει αρκετά δυνατές στιγμές, με ένα εξαιρετικό cast γεμάτο γνώριμα και αγαπημένα ονόματα, πολύ ωραίες και έξυπνα σχεδιασμένες σκηνές μάχης, αλλά και μια ιστορία που σε κάνει να δένεσαι όλο και περισσότερο με τον πρωταγωνιστή της όσο προχωράει.

Ένα από τα μεγαλύτερα θετικά της ταινίας είναι πως καταφέρνει να σε κάνει να ενδιαφερθείς πραγματικά για την ιστορία του Haymitch, ενός χαρακτήρα που μέχρι τώρα γνωρίζαμε κυρίως μέσα από την πιο κυνική και σαρκαστική πλευρά του. Εδώ βλέπουμε μια διαφορετική εκδοχή του, με περισσότερες αδυναμίες, συναισθήματα και στιγμές που εξηγούν αρκετά πράγματα για το πώς κατέληξε να γίνει ο άνθρωπος που γνωρίσαμε στις προηγούμενες ταινίες. Παράλληλα, η ταινία αξιοποιεί αρκετά καλά το σύμπαν των Hunger Games, προσφέροντας μια διαφορετική προσέγγιση σε ορισμένα στοιχεία του, με φοβερή αισθητική και μια σχεδόν παραμυθένια εικόνα, η οποία λειτουργεί ως μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αντίθεση σε όλα όσα συμβαίνουν στην ιστορία. Επιπλέον, υπάρχουν αρκετές στιγμές και αναφορές που θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα όσοι έχουν παρακολουθήσει ολόκληρο το franchise. Είναι μια ταινία που, χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στη νοσταλγία, καταφέρνει να αξιοποιήσει το παρελθόν της σειράς και να προσθέσει κάτι ουσιαστικό στην ιστορία της.

Όσον αφορά τον President Snow, πρόκειται για έναν χαρακτήρα που σε κάνει να τον μισείς όλο και περισσότερο μέσα από τις πράξεις του, χωρίς όμως να καταφέρνει να ξεχωρίσει ιδιαίτερα ως ένας από τους πιο αξιομνημόνευτους κακούς της ταινίας. Η ιστορία δεν του δίνει τον απαραίτητο χρόνο για να αναπτυχθεί περισσότερο, με αποτέλεσμα να τον αντιπαθείς κυρίως μέσα από τις αποφάσεις του και τον αντίκτυπο που έχουν αυτές στα γεγονότα της ταινίας, παρά μέσα από την ίδια του την παρουσία και το βάθος του χαρακτήρα του. Και αυτό ίσως να είναι αρκετό, αλλά θεωρώ πως πρόκειται για έναν κακό που πιθανότατα θα ξεχάσουμε αρκετά γρήγορα, παρά το γεγονός πως τον υποδύεται ο Ralph Fiennes, ο οποίος φυσικά καταφέρνει να ανεβάσει τον χαρακτήρα αρκετά επίπεδα με την ερμηνεία του.

Το Sunrise on the Reaping καταφέρνει επίσης να σε βάλει στον κόσμο του και να σου εξηγήσει σχεδόν όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζεις, χωρίς να αφήνει πίσω του πολλές απορίες. Αυτό, βέβαια, δεν γίνεται πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Ένα από τα προβλήματα που έχω εντοπίσει και στις παλαιότερες ταινίες του franchise είναι η τάση τους να γεμίζουν τον θεατή με πληροφορίες, πολλές φορές σε σημείο που δυσκολεύεσαι να συγκρατήσεις όλα όσα σου παρουσιάζονται.

Υπήρχαν στιγμές όπου ένας χαρακτήρας εξηγούσε σημαντικά πράγματα για την ιστορία, αλλά με τόσο γρήγορο ρυθμό και τόσες πληροφορίες μαζεμένες, που ήταν σχεδόν αδύνατο να τα κατανοήσεις όλα στον βαθμό που θα ήθελες. Ευτυχώς, αυτό δεν επαναλαμβάνεται ιδιαίτερα συχνά και, μετά το πρώτο μισό, η ταινία βρίσκει αρκετά καλύτερο ρυθμό. Παρ’ όλα αυτά, ενώ σε ορισμένα σημεία ένιωσα πως με κουράζει με όσα προσπαθεί να εξηγήσει, σε άλλα ένιωσα πως βιάζεται να προχωρήσει, αφήνοντας πράγματα που θα ήθελα να δω περισσότερο.

Ένα από αυτά είναι και το love story που παρουσιάζεται στην ταινία. Πρόκειται για μια σχέση που μου άρεσε αρκετά, από την αρχή μέχρι το τέλος, και θεωρώ πως λειτουργεί πολύ καλά μέσα στην ιστορία. Θα ήθελα, όμως, να είχε δοθεί λίγο περισσότερος χρόνος στην κοπέλα, καθώς υπήρχαν πράγματα που αναφέρονταν μέσα στην ταινία, αλλά δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να τα δούμε στην οθόνη.

Συνολικά, το Sunrise on the Reaping είναι για εμένα η καλύτερη ταινία του Hunger Games franchise, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θεωρώ ότι τα κάνει όλα σωστά ή πως πρόκειται για μια ταινία που θα μου μείνει αξέχαστη και θα θέλω να επιστρέψω σε αυτή ξανά και ξανά. Οι προηγούμενες ταινίες, με εξαίρεση ίσως το Catching Fire, δεν κατάφεραν ποτέ να με κερδίσουν ιδιαίτερα, ενώ ακόμα και το Catching Fire, που θεωρώ τη δεύτερη καλύτερη ταινία της σειράς, με απογοήτευσε σε αρκετές περιπτώσεις περισσότερο από το Sunrise on the Reaping.

Για τους fans του franchise, πάντως, θεωρώ πως πρόκειται για ένα πολύ ωραίο συμπλήρωμα στην ιστορία ενός από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες του, το οποίο καταφέρνει να προσθέσει περισσότερα στο σύμπαν των Hunger Games. Και με τις επιστροφές των Woody Harrelson, Jennifer Lawrence και Josh Hutcherson, η ταινία αποκτά έναν ακόμα λόγο να τραβήξει το ενδιαφέρον όσων έχουν μεγαλώσει με τη συγκεκριμένη σειρά.

Για όλα τα νέα για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ακολούθησε το TOMandCHILL.com στο Google News για να τα διαβάζεις όλα πρώτος!

You may also like

Stay connect with us

Subscribe my Newsletter for new blog posts, tips & new photos. Let's stay updated!

Copyright @2025 – tomandchill.com All Right Reserved. Designed and Developed by ProCube

-
00:00
00:00
Update Required Flash plugin
-
00:00
00:00