Ακόμα μια φορά, λοιπόν, είμαστε εδώ για να εκφράσουμε τη γνώμη μας για ένα project της νέας DC. Έχω πει άπειρες φορές στο παρελθόν ότι υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με αυτό το νέο ξεκίνημα, αλλά περίμενα τουλάχιστον να πάρουμε μια ανάσα με το Clayface.
Η νέα horror ταινία της DC υποσχέθηκε αίμα, τρόμο και γενικότερα πράγματα που δεν βλέπουμε συχνά σε superhero ταινίες. Και πραγματικά, σε αυτό το κομμάτι τα κατάφερε και με το παραπάνω. Η ταινία έχει αρκετά gore στοιχεία, αλλά το βασικό της χαρακτηριστικό είναι το body horror, με σκηνές που ενδέχεται να δυσκολέψουν αρκετούς θεατές. Και αυτό είναι ίσως το πιο θετικό στοιχείο της ταινίας, καθώς πραγματικά δεν περίμενα να δω κάτι τόσο διαφορετικό από τη DC.
Ένα ακόμα μεγάλο θετικό της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της, ο οποίος αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογή και ταίριαξε γάντι στον ρόλο. Ο Tom Rhys Harries κάνει πολύ καλή δουλειά και καταφέρνει να ξεχωρίσει, ακόμα κι αν δεν του δίνεται ο απαραίτητος χρόνος και η ανάπτυξη που θα χρειαζόταν ο χαρακτήρας του. Παρ’ όλα αυτά, αξιοποιεί στο έπακρο όσα του προσφέρει το σενάριο και καταφέρνει να δώσει μια πολύ καλή ερμηνεία, κάνοντας μας να θέλουμε να δούμε ακόμα περισσότερα από αυτόν.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Γιατί, ενώ το Clayface είχε όλα τα στοιχεία για να αποτελέσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και διαφορετικές ταινίες της νέας DC, τελικά δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του στον βαθμό που θα ήθελα.
Μέχρι το τελευταίο μέρος της, η ταινία πήγαινε αρκετά καλά. Αν εξαιρέσουμε τη γνωστή βιασύνη των σύγχρονων ταινιών και τις κάπως απότομες εναλλαγές στους χαρακτήρες, η συνολική εικόνα ήταν θετική. Κατά τη διάρκειά της ένιωθα πως επιτέλους βλέπω κάτι διαφορετικό, και το καλύτερο; Αυτό το διαφορετικό ερχόταν από την ίδια τη DC, η οποία μέχρι στιγμής με έχει απογοητεύσει αρκετές φορές.
Μάλιστα, η σχέση των δύο βασικών χαρακτήρων θυμίζει αρκετά το Obsession, αλλά με έναν, σχεδόν αντίστροφο τρόπο. Η ιδέα να συνδυάσεις στοιχεία από το Obsession και το Venom μέσα σε μια ιστορία για τον Clayface ακουγόταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και, για μεγάλο μέρος της ταινίας, έδειχνε να λειτουργεί. Υπήρχε η προοπτική να δούμε κάτι πραγματικά ξεχωριστό, τόσο σε επίπεδο τρόμου όσο και στην ψυχολογική προσέγγιση του πρωταγωνιστή.
Δυστυχώς, όμως, το φινάλε ήταν αυτό που χάλασε σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία μου. Εκεί που περίμενα μια δυνατή κορύφωση και ένα ουσιαστικό payoff για όλα όσα είχαν προηγηθεί, βρέθηκα μπροστά σε ένα αδιάφορο τέλος, το οποίο δεν κατάφερε να μου προκαλέσει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Η κλασική τελική μάχη, που έχουμε δει αμέτρητες φορές σε παρόμοιες ταινίες, ήρθε να αντικαταστήσει αυτό που θα μπορούσε να είναι μια πολύ πιο τολμηρή και ουσιαστική κατάληξη.
Ένιωσα περισσότερο σαν να τελείωσε το πρώτο επεισόδιο μιας σειράς, παρά σαν να ολοκληρώθηκε μια ταινία.
Και αυτό με απογοήτευσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, γιατί περίμενα πως το Clayface θα είχε το θάρρος να διαφοροποιηθεί μέχρι το τέλος. Αντί γι’ αυτό, η ταινία μοιάζει να εγκαταλείπει την ιδιαίτερη ταυτότητά της ακριβώς τη στιγμή που θα έπρεπε να την αναδείξει περισσότερο.
Ο κακός, από την άλλη, μου πέρασε σχεδόν εντελώς απαρατήρητος, χωρίς να το θεωρώ απαραίτητα ένα από τα μεγαλύτερα αρνητικά της ταινίας, αφού γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι ο πραγματικός κακός της ιστορίας. Εκεί που έχω σαφώς μεγαλύτερο παράπονο είναι το soundtrack, το οποίο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Ειλικρινά, δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα μουσικό θέμα, σε σημείο που ένιωθα σαν να παρακολουθούσα την ταινία στο mute. Παράλληλα, το Gotham που παρουσιάζεται εδώ είναι ίσως η πιο αδιάφορη εκδοχή της πόλης που έχω δει ποτέ. Και αυτό είναι κρίμα, γιατί μιλάμε για μια ταινία που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ατμόσφαιρα, τον τρόμο και την ψυχολογική ένταση.
Και κάπου εκεί αρχίζω να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν το Clayface λειτουργούσε ως μια εντελώς αυτόνομη ταινία, με πλήρη δημιουργική ελευθερία. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι υπήρχε η βάση για ένα φανταστικό αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν υπήρχαν συγκεκριμένοι περιορισμοί ή παρεμβάσεις στη δημιουργική διαδικασία, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μου αφήνει την αίσθηση πως η ταινία δεν αξιοποίησε πλήρως τις δυνατότητές της.
το Clayface είχε την ευκαιρία να μου δώσει επιτέλους έναν πραγματικό λόγο να πω ένα μεγάλο μπράβο στη DC. Είχε το διαφορετικό ύφος, είχε το body horror, είχε έναν πολύ καλό πρωταγωνιστή και μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Αυτό που του έλειπε ήταν η συνέπεια μέχρι το τέλος και ένα φινάλε αντάξιο όσων είχε χτίσει.
Τελικά, αντί να βγω από την αίθουσα ενθουσιασμένος με αυτό που είδα, βγήκα ξανά μπερδεμένος, έχοντας παρακολουθήσει μια ταινία που μοιάζει να μην ξέρει ακριβώς ποια θέλει να είναι. Και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί για ένα μεγάλο μέρος της διάρκειάς της πίστεψα πως επιτέλους η DC είχε βρει κάτι που θα μπορούσε να ξεχωρίσει.
