Ξέρω ακριβώς τι σκέφτηκες μόλις διάβασες τον τίτλο του άρθρου αυτού.
«Ε ναι! Εννοείται βρε Θωμά πως δεν την έχω ξαναδεί έτσι, έχεις ξαναδεί τέτοια Ελένη;».
Περίμενε όμως διότι το νόημα του, δεν είναι ακριβώς αυτό.
Ας ξεκινήσουμε απλά, λέγοντας πως η “Οδύσσεια” του Κρίστοφερ Νόλαν, είναι μια κανονική ταινία που μοσχοβολάει Νολανίλα από την αρχή μέχρι και το τέλος της.
Είναι ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα κομμένο και ραμμένο για να το απολαύσει κάποιος μέσα σε μια κινηματογραφική αίθουσα.
Τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό λοιπόν, πάμε λίγο πιο βαθιά.
Η “Οδύσσεια” του Ομήρου, είναι ένα δημιούργημα που είναι δύσκολο κανείς να το χωρέσει σε μια ταινία, έστω και αν αυτή, έχει διάρκεια τρεις ώρες και αυτό στην πρώτη ώρα της κινηματογραφικής μεταφοράς τον Νολαν είναι κάτι παραπάνω από αισθητό.
Ένιωσα έντονα πως η ταινία βιάζεται να χωρέσει πολλά σε λίγο χρόνο.
Το αποτέλεσμα είναι να ακούς ονόματα, περιοχές, καταστάσεις συνεχώς και γρήγορα, χωρίς να είναι εφικτό να τα συγκρατήσεις ή να τα κατανοήσεις απόλυτα.
Απόρροια αυτού, είναι να φτάνεις στο ζουμί της ταινίας μουδιασμένος και να μην μπορείς να απολαύσεις όπως θα του και θα σου, άξιζε, το υπερθέαμα που όντως σου προσφέρει η “Οδύσσεια”.
Δεν θέλω βέβαια να σκεφτώ τι θα πάθει κάποιος που βλέπει για πρώτη φορά την ιστορία αυτή, δεν ανήκω σε αυτό το γκρουπ, εύχομαι να μην χαθεί μέσα στο χάος των πληροφοριών.
Πέραν αυτού, ο Νόλαν επιλέγει μία αφηγηματική και σκηνοθετική μέθοδο που όχι απλά ταιριάζει στο μυθικό Έπος του Ομήρου, αλλά πιστεύω πως είναι ο ιδανικότερος τρόπος για να το αναδείξει μέσα από την μεγάλη οθόνη.
Ξεκινάει από εκεί που πρέπει και τελειώνει εκεί που πρέπει, έχοντας φροντίσει να σε κρατήσει μέσα στην ιστορία και ηχητικά αλλά το σημαντικότερο κατ’ εμέ…οπτικά.
Το οπτικό exposition είναι κάτι που ο Κρίστοφερ Νόλαν όχι απλά χρησιμοποιεί στην καριέρα του, αλλά έχει τελειοποιήσει.
Και ναι…ακόμη και στην γνωστή στο μεγαλύτερο κοινό Οδύσσεια, αυτός ο άνθρωπος, κατάφερε να δημιουργήσει μια ανατροπή.
Ένα Plot Twist όπως θα με έχετε ακούσει να λέω πολλές φορές σε κάποιο βίντεο ή podcast.
Πως γίνεται αυτό;…πρέπει να δεις την ταινία για να το μάθεις, και η αλήθεια είναι πως αυτή η λεπτομέρεια που μόλις ανέφερα, έχει δύο πτυχές.
Μία θετική αλλά και μία αρνητική.
Η θετική είναι, πως με δυσκολία στο τέλος θα καταφέρεις να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου.
Η Αρνητική…πως μέχρι να φτάσεις εκεί…δεν είσαι δεμένος με τίποτα και με κανέναν.
Η ταινία δεν προσπαθεί πολύ να σε δέσει με κάποιον χαρακτήρα, ούτε καν με τον Τηλέμαχο ή την Πηνελόπη.
Υπάρχει λόγος; ΝΑΙ!
Θα έχουν όλοι την υπομονή να περιμένουν τρεις ώρες για να το μάθουν; ΟΧΙ!
Ένιωθα λοιπόν σε μία ολόκληρη ταινία, πως βλέπω κάτι ανούσιο εφόσον δεν είχα κανένα χαρακτήρα για να λυπηθώ ή να στηρίξω, μέχρι το τέλος που ήρθε ο Νόλαν, μου έριξε μια σφαλιάρα και μου είπε: «ΞΥΠΝΑ! Τώρα θα βγάλουν όλα νόημα!»
Πριν πάμε να μιλήσουμε για τον Ελέφαντα στο δωμάτιο…ή τους…Ελέφαντες στο δωμάτιο, θέλω να κάνω μία ιδιαίτερη αναφορά στο soundtrack αυτής της ταινίας.
Ειλικρινά, δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά στην ζωή μου κάτι τέτοιο.
Δεν υπερβάλλω καθόλου, ο Ludwig Göransson έχει δημιουργήσει κάτι εδώ, που για τρεις ολόκληρες ώρες, σε κάνει να νιώθεις πως είσαι δεμένος σε ένα κατάρτι, προσπαθώντας να μην παρασυρθείς από την γοητεία των μουσικών σειρήνων που ηχούν μέσα στα αυτιά σου.
Για τέτοιο επίπεδο μιλάμε και επαναλαμβάνω δεν έχω ακούσει ποτέ στην ζωή μου κάτι τέτοιο, ο άνθρωπος έφερε ξανά στην ζωή αρχαία μουσικά όργανα για να δημιουργήσει αυτούς τους ήχους και άξιζε και το τελευταίο δολάριο που δαπανήθηκε για τον σκοπό αυτό.
Ποιοι μείναμε λοιπόν εδώ;…εγώ…εσείς…και οι Ελέφαντες.
Θα σας απογοητεύσω, αλλά εμένα δεν με πείραξε καθόλου η Αφρικανικής καταγωγής Ελένη.
Είχε κάποιο ουσιαστικό λόγο αυτή η φυλετική αλλαγή στον χαρακτήρα του Ομήρου;
Όχι ιδιαίτερα, μια χαρά θα δούλευε και μία Καυκάσια γυναίκα στον ρόλο.
Με ενόχλησε τόσο;
Και πάλι όχι, διότι ο ρόλος της, είναι απίστευτα μικρός.
Πάνω από 2 λεπτά δεν εμφανίζεται στην ταινία οπότε το προσπέρασα γρήγορα.
Αυτό που με ενόχλησε όμως και μάλιστα πολύ, είναι η επιλογή του Έλιοτ Πέιτζ (πρώην Έλεν Πέιτζ) στον ρόλο του Σίνων.
Να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με το παρελθόν και το παρόν του ηθοποιού.
Ο καθένας μπορεί να είναι και να δηλώνει ότι του αρέσει και τον κάνει να νιώθει άνετα και όμορφα, δεν έχει καμία σχέση αυτό, με ότι θα αναφέρω στην συνέχεια.
Όταν όμως φίλε μου Νόλαν, επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις τον Σίνων…ως τον απόλυτο ήρωα που έκανε αυτό που κανείς άλλος από τον στρατό του Οδυσσέα δεν θα ήταν διατεθειμένος να κάνει…δεν γίνεται να επιλέγεις να τον υποδυθεί, ένας ηθοποιός που είναι οφθαλμοφανέστατο, πως μοιάζει περισσότερο με γυναίκα, παρά με άνδρα.
Το κάνω λιανά για τυχόν παρεξηγήσεις…Σίνων = Στρατιώτης άρα άνδρας.
Θεωρώ απαράδεκτο και αχρείαστο λοιπόν να επιλέξεις τον Έλιοτ Πέιτζ για τον ρόλο αυτό, παρόλο που ο ηθοποιός, είναι απίστευτα ταλαντούχος, ακόμη και εδώ το αποδεικνύει αυτό, όμως η εμφάνιση του, τον αδικεί.
Καταλαβαίνω πως σε ακολουθεί εδώ και χρόνια και θες να τον «βολέψεις» κάπου και εκείνον…όμως δώσε του κάποιον άλλο ρόλο, όχι αυτόν που θα έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στην ταινία σου.
Ένας ακόμη αδύναμος κρίκος κατά την γνώμη μου ήταν ο πάντοτε συμπαθέστατος Τομ Χόλαντ.
Δεν είναι κακός, αλλά πολλές φορές ένιωθα πως έβλεπα να παίζει σε διαφήμιση και όχι σε ταινία.
Συγνώμη συνονόματε, αλλά εδώ, ήσουν τουλάχιστον ένα σκαλί κάτω από το υπόλοιπο cast.
Ένα cast φωτιά κυριολεκτικά και δεν το λέω λόγο ονομάτων.
Όλοι έκαναν εξαιρετική δουλειά, με τον Ματ Ντέιμον, όπως όλοι περιμέναμε, να κλέβει φυσικά την παράσταση, όμως αυτό που κανείς δεν περίμενε ήταν να κλέψει επίσης την παράσταση ο John Leguizamo.
Είναι εκπληκτικός ηθοποιός και χαίρομαι που του δόθηκε η ευκαιρία να μας το δείξει.
Εν κατακλείδι, ίσως να περίμενα κάτι καλύτερο από τον αγαπημένο μου σκηνοθέτη κυρίως γιατί εγώ έχω θέσει ψηλά τον πήχη για εκείνον όμως δεν γίνεται να μην παραδεχθώ, πως το “Nolan Effect” καλά κρατεί και με την «Οδύσσεια».
Είναι ένα κινηματογραφικό δημιούργημα από έναν άνθρωπο που ξέρει καλά τί κάνει και πως να το κάνει, οπότε του αξίζει να το δεις μέσα σε μία κινηματογραφική αίθουσα.
Μιλάμε για εικόνα και ήχο που δεν έχεις ξαναδεί ή ακούσει, αυτό στο λέω με βεβαιότητα, όμως θα σου πρότεινα, όταν θα πας, να εξοπλιστείς με αρκετή υπομονή και να περιμένεις μέχρι το τέλος, διότι εκεί, είναι όλο το ζουμί…και μιλάμε τώρα όχι απλά για ζουμί…αλλά για Αμβροσία!
