Το σύμπαν του Game of Thrones είναι ατελείωτο. Έχουμε ήδη δει πολλές ώρες στις οθόνες μας και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε. Επί το πλείστον, οι σειρές που ασχολήθηκαν με αυτό το σύμπαν ήταν επικές, όπως οι πρώτες 6 σεζόν του Game of Thrones, η πρώτη σεζόν του House of the Dragon και η νέα προσθήκη, με την επική πρώτη σεζόν του A Knight of the Seven Kingdoms. Υπήρξαν όμως και κάποιες αστοχίες, με πρώτη και κυριότερη το τέλος της βασικής σειράς, το οποίο έσβησε το hype αρκετού κόσμου για τη συνέχεια αυτού του σύμπαντος.
Η πρώτη σεζόν του House of the Dragon ήρθε για να φέρει μια εντελώς διαφορετική και νέα πνοή, αλλά το σημαντικότερο, έφερε και πάλι πίσω την ποιότητα που ξέραμε. Δεν λέω ότι φτάνει στο επίπεδο του prime GΟΤ, αλλά και πάλι παραμένει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο.
Με τη δεύτερη σεζόν όμως τα πράγματα έπεσαν λίγο, με αρκετό κόσμο να τη θεωρεί τραγική. Παρόλο που δεν είμαι ένας από αυτούς, αναγνωρίζω τα λάθη της, με το μεγαλύτερο να είναι φυσικά το τέλος, το οποίο στην ουσία… είναι ανύπαρκτο.
Όπως είπα και στο review του πρώτου επεισοδίου της τρίτης σεζόν, το τέλος της δεύτερης έπρεπε ουσιαστικά να είναι η αρχή της τρίτης και ακριβώς αυτό φαίνεται να είναι. Έτσι, αυτό χαλάει τη δεύτερη σεζόν, αφού το «επικό τέλος» που υποσχόταν απουσιάζει, αλλά ταυτόχρονα ανεβάζει την τρίτη, αφού πλέον έχει μια πραγματικά επική αρχή και το εκμεταλλεύτηκαν αυτό στο marketing.
Πέρα όμως από την επική αρχή της, ευτυχώς αυτό συνεχίστηκε μέχρι και το τέλος και η τρίτη σεζόν δεν μπαίνει στη λίστα με τις αστοχίες αυτού του σύμπαντος, αλλά στα θετικά. Παρά τα ψεγάδια της, οι δημιουργοί φαίνεται πως έμαθαν από τα λάθη τους και δεν έπεσαν ξανά στην παγίδα του «μισού τέλους».
Επιτέλους, όχι μόνο υπάρχει ένα τέλος που πραγματικά άξιζε, αλλά υπάρχει και ένα υπέροχο σετάρισμα μετά από αυτό. Έτσι, πήρες και την κάθαρση που έψαχνες, αλλά και κάτι για να περιμένεις με ανυπομονησία στην επόμενη σεζόν.
Φυσικά μεγάλο μέρος της επιτυχίας της τρίτης σεζόν βρίσκεται για ακόμα μία φορά στις ερμηνείες. Η Emma D’Arcy είναι εκπληκτική και καταφέρνει να δώσει στον χαρακτήρα της ακόμα περισσότερες αποχρώσεις, ειδικά όσο η ιστορία προχωράει και οι αποφάσεις της γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Το μόνο που με χάλασε λίγο στον χαρακτήρα της είναι κάποιες πιο επιτηδευμένες προσπάθειες μέσα από ορισμένους διαλόγους να μας δείξει η σειρά, ότι πλέον η Rhaenyra «αλλάζει». Λες και δεν το καταλάβαμε από όλα τα τόσα που έχει κάνει και έχει πει ήδη κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Από την άλλη, ξεχώρισα επίσης τον Matt Smith, ο οποίος απλά φαίνεται να το απολαμβάνει, και φυσικά την Olivia Cooke, η οποία δεν έχει αλλάξει καθόλου από την αρχή της σειράς, και το λέω σαν θετικό.
Γενικότερα, η τρίτη σεζόν του House of the Dragon είχε όλα όσα είδαμε στις προηγούμενες σεζόν, αλλά σε διπλάσιο βαθμό. Επικές μάχες, πολλαπλές ανατροπές, συνεχείς εναλλαγές συναισθημάτων και, αυτό που μου αρέσει περισσότερο, κανέναν πραγματικά καλό.
Και αυτό είναι που κάνει το House of the Dragon τόσο ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που μπορείς να πεις ξεκάθαρα «αυτός είναι ο καλός και αυτός ο κακός». Όλοι έχουν τα δικά τους κίνητρα, όλοι κάνουν λάθη και όλοι μπορούν να φτάσουν στα άκρα όταν πρόκειται για αυτό που θέλουν.
Η ανυπομονησία μου για την τελευταία σεζόν πραγματικά δεν περιγράφεται και, με τους δημιουργούς πλέον πιο έμπειρους και έχοντας μάθει από τα λάθη τους, το τέλος της ιστορίας προμηνύεται απολαυστικό.
Και αν καταφέρουν να κλείσουν αυτή την ιστορία όπως πρέπει, τότε το House of the Dragon μπορεί να μείνει ως μία από τις καλύτερες προσθήκες που έγιναν ποτέ στο σύμπαν του Game of Thrones.
