Ποιος θα ξεχάσει αυτό που ζήσαμε τέσσερα χρόνια πριν με το Spider-Man: No Way Home; Σίγουρα κανείς. Η τρίτη ταινία Spider-Man με τον Tom Holland μάς χάρισε στιγμές που ξεπερνούσαν ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα κάθε fan. Οι τρεις Spider-Men στην ίδια οθόνη, οι παλιοί villains, η συγκίνηση, το fan service… πραγματικά τι άλλο να ζητήσεις;
Και κάπου εκεί γεννήθηκε το μεγαλύτερο πρόβλημα. Πώς συνεχίζεις μετά από αυτό; Πώς κάνεις μια τέταρτη ταινία όταν η προηγούμενη έμοιαζε με την απόλυτη Spider-Man εμπειρία;
Την απάντηση ήρθε να δώσει ο Destin Daniel Cretton και η ομάδα του.
Στο Spider-Man: Brand New Day όλοι έχουν ξεχάσει ποιος είναι ο Peter Parker μετά το ξόρκι του Doctor Strange. Από μόνο του αυτό ήταν αρκετό για να μας προετοιμάσει για έναν εντελώς διαφορετικό Peter Parker και έναν πολύ πιο μοναχικό Spider-Man. Και πράγματι, το “διαφορετικό” ισχύει για τον χαρακτήρα του Holland. Δεν ισχύει όμως τόσο για την ίδια την ιστορία. Και μην το πάρετε ως αρνητικό.
Το Brand New Day αντλεί ξεκάθαρες επιρροές από τις παλιότερες ταινίες του Sam Raimi, από το ίδιο το No Way Home και γενικότερα από όλα όσα έκαναν τον Spider-Man τόσο αγαπητό όλα αυτά τα χρόνια. Δεν προσπαθεί να σβήσει το παρελθόν του χαρακτήρα ούτε να κάνει επανεκκίνηση των πάντων. Αντίθετα, το αγκαλιάζει, χτίζει πάνω σε αυτό και προσθέτει τις δικές του πινελιές.
Γι’ αυτό και δεν θα σας πρότεινα να μπείτε στην αίθουσα περιμένοντας κάτι εντελώς καινούργιο μόνο και μόνο επειδή η ταινία λέγεται Brand New Day. Σεναριακά δεν είναι η επανάσταση που ίσως φανταζόμασταν. Δεν θα απογοητευτείτε, ούτε το λέω σαν αρνητικό, απλώς άλλο περιμέναμε και άλλο τελικά πήραμε. Το σημαντικό είναι ότι λειτουργεί και λειτουργεί πολύ καλά.
Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια ένιωσα ότι μια superhero ταινία άκουσε πραγματικά αυτά που ζητούσαμε όλοι. Λιγότερη βιασύνη, περισσότερο δράμα, περισσότερο χρόνο στους χαρακτήρες και περισσότερο συναίσθημα.
Ναι, σωστά διαβάσατε. Επιτέλους νοιάζεσαι πραγματικά για τους χαρακτήρες. Καινούργιους και παλιούς. Το σενάριο τους δίνει χρόνο να αναπνεύσουν, να εξελιχθούν και να αποκτήσουν προσωπικότητα μέσα από όμορφα γραμμένους διαλόγους που άλλοτε προκαλούν γέλιο και άλλοτε συγκίνηση. Είναι ίσως από τις πιο ώριμες και συναισθηματικές superhero ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.
Και ίσως αυτό που χάρηκα περισσότερο είναι ότι η Marvel επιτέλους τήρησε την υπόσχεσή της. Αντί να μπλέξει ξανά τον Spider-Man με multiverse και αμέτρητα cameos, μας έδωσε μια πραγματική street-level ιστορία. Μια πιο προσωπική περιπέτεια, με τον Peter Parker στο επίκεντρο και τα προβλήματά του να έχουν μεγαλύτερη σημασία από το να σωθεί ολόκληρο το σύμπαν.
Από το cast, ξεχώρισα φυσικά την εδώ και χρόνια αγαπημένη μου Sadie Sink, η οποία αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν εξελίσσεται τυχαία σε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του Hollywood, και ο ρόλος της, χωρίς να μπορώ να πω περισσότερα, της ταιριάζει απόλυτα.
Από την άλλη, ο Tom Holland βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του ως Spider-Man. Είναι πιο ώριμος από ποτέ και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή. Ίσως είναι η πρώτη φορά που ένιωσα ότι βλέπω πραγματικά τον Peter Parker του Holland, στέκεται μόνος του, χωρίς να χρειάζεται να πατήσει πάνω σε άλλους χαρακτήρες ή στο παρελθόν του MCU. Χωρίς καμία υπερβολή, θεωρώ πως αυτή είναι η καλύτερη ερμηνεία που έχει δώσει μέχρι σήμερα στον ρόλο.
Πέρα όμως από το δραματικό κομμάτι, υπήρχε κάτι ακόμα που με εξέπληξε ευχάριστα: Ο Destin Daniel Cretton.
Το Shang-Chi, η προηγούμενη superhero δουλειά του, δεν με είχε εντυπωσιάσει ιδιαίτερα. Δεν ήταν κακή ταινία, αλλά σκηνοθετικά και σεναριακά τη θεωρούσα αρκετά άψυχη, χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα. Γι’ αυτό και δεν χάρηκα ιδιαίτερα όταν ανακοινώθηκε ότι θα αναλάμβανε τον νέο Spider-Man.
Ευτυχώς, ήρθε για να με διαψεύσει.
Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική. Οι σκηνές δράσης έχουν ένταση, οι χορογραφίες των μαχών είναι ίσως οι καλύτερες που έχουμε δει στον Spider-Man του MCU, ενώ ο τρόπος που κινείται η κάμερα θυμίζει αρκετές φορές τόσο τις ταινίες του Andrew Garfield όσο και τα παιχνίδια της Insomniac.
Συνολικά, το Spider-Man: Brand New Day είναι αυτό που ζητούσαμε εδώ και χρόνια από τις superhero ταινίες. Δράμα, χιούμορ, δράση και συναίσθημα, όλα μοιρασμένα με ισορροπία, χωρίς να νιώθεις ότι κάποιο στοιχείο καταπίνει τα υπόλοιπα. Είναι μια ταινία που παίρνει στα σοβαρά τόσο τον ήρωά της όσο και το κοινό της.
Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφέρω και τη μουσική, η οποία απογειώνει αρκετές σκηνές και προσφέρει περισσότερο συναίσθημα.
Γι’ αυτό αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όλους όσοι βρίσκονται πίσω από αυτή την παραγωγή.
Η επόμενη μεγάλη συνάντηση είναι πλέον το Avengers: Doomsday. Εκεί θα φανεί αν το Brand New Day ήταν πραγματικά η αρχή μιας νέας, καλύτερης εποχής για τη Marvel ή απλώς μια όμορφη παρένθεση.
Προσωπικά, ελπίζω να ισχύει το πρώτο. Γιατί αν αυτή είναι η κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η Marvel από εδώ και πέρα, τότε ίσως ο superhero κινηματογράφος να βρήκε ξανά τον δρόμο του.
