Εδώ και αρκετό καιρό το horror genre κυριαρχεί στον κινηματογράφο. Κάθε χρόνο βλέπουμε όλο και περισσότερες horror ταινίες να κατακτούν το box office, είτε με μικρά είτε με τεράστια budget. Ανάμεσα σε όλες αυτές, έχουν ξεχωρίσει αρκετοί δημιουργοί, ηθοποιοί και άνθρωποι του χώρου, οι οποίοι κατάφεραν μέσα από αυτές τις ταινίες να αφήσουν το δικό τους στίγμα και ένας από αυτούς θα μας απασχολήσει σήμερα, αλλά πιθανότατα και σε πολλά μελλοντικά reviews.
Ο Zach Cregger ξεκίνησε τη solo κινηματογραφική του πορεία το 2022 με το Barbarian. Μια ταινία που είδα χωρίς να γνωρίζω τίποτα. Δεν ήξερα αν είχε πάει καλά, αν άρεσε στον κόσμο ή αν θεωρούνταν επιτυχία. Και την λάτρεψα. Τόσο πολύ μάλιστα, που την επόμενη μέρα την είδα ξανά.
Αυτό που μου έμεινε περισσότερο όμως δεν ήταν μόνο η ταινία. Ήταν ο ίδιος ο Cregger. Από την πρώτη του κιόλας σκηνοθετική δουλειά κατάφερε να μου δώσει κάτι διαφορετικό. Μια συγκεκριμένη αισθητική, έναν ιδιαίτερο τρόπο αφήγησης και μια σκηνοθετική ταυτότητα που κόλλησε στο μυαλό μου για πολύ καιρό. Έλεγα συνεχώς πως αυτός ο άνθρωπος θα μας απασχολήσει σίγουρα στο μέλλον. Όχι πως έκανα κάποια φοβερή πρόβλεψη, γιατί το ταλέντο του φαινόταν ξεκάθαρα.
Μετά το Barbarian ήρθε το Weapons, το οποίο όχι μόνο συνέχισε το τρομερό σερί των horror ταινιών εκείνης της περιόδου, αλλά κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από όλες αυτές και να κάνει ακόμα περισσότερο κόσμο να μάθει το όνομα του Cregger.
Έτσι, περίπου έναν χρόνο αργότερα, το ταλαιπωρημένο franchise του Resident Evil έπεσε στα χέρια του. Ένα franchise που για δεκαετίες προσπαθούσε να βρει μια πραγματικά επιτυχημένη μεταφορά στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Και ο Cregger ήρθε για να βάλει τέλος σε αυτό το σερί.
Το Resident Evil είναι η ταινία που έχει ανάγκη το σημερινό σινεμά. Μια απλή ιστορία διάρκειας μόλις μιάμισης ώρας που δεν προσπαθεί να κάνει δέκα πράγματα ταυτόχρονα. Δεν μπλέκει με ατελείωτο lore, δεν προσπαθεί να χτίσει ολόκληρα κινηματογραφικά σύμπαντα, δεν σε φορτώνει με δεκάδες χαρακτήρες και δεν χάνεται σε περιττές παρακάμψεις.
Αντίθετα, είναι μια γραμμική ιστορία που ξέρει ακριβώς πού θέλει να πάει. Ξεκινάει και προχωράει ευθεία προς τον στόχο της χωρίς να σταματά συνεχώς για εξηγήσεις και περιττές πληροφορίες. Και αυτό λειτούργησε εξαιρετικά.
Ο τρόπος αφήγησης θυμίζει σε αρκετά σημεία το Mad Max. Η δράση ξεκινάει σχεδόν αμέσως και δεν σταματά ποτέ. Παράλληλα όμως, η ταινία βρίσκει τον χρόνο να χτίσει συναίσθημα, να σε δέσει με τον πρωταγωνιστή της και να σου εξηγήσει όσα χρειάζεται να γνωρίζεις για τον κόσμο και τα γεγονότα που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή.
Παράλληλα, η ταινία βασίζεται αρκετά και στην κωμωδία, αφού στην ουσία πρόκειται για μια horror comedy. Μέσα από την περιέργεια, τον φόβο και τις αντιδράσεις των χαρακτήρων, δημιουργούνται αρκετές κωμικές στιγμές που λειτουργούν επειδή οι αντιδράσεις τους μοιάζουν απόλυτα φυσιολογικές και ρεαλιστικές. Και σε αυτό βοηθάει πολύ το casting, καθώς αρκετοί από τους ηθοποιούς που έχουν επιλεγεί έχουν ξεκάθαρα κωμική προέλευση, κάτι που κάνει τις αντιδράσεις και τις ατάκες τους να βγαίνουν ακόμα πιο φυσικά.
Τεράστιο ρόλο σε αυτό παίζει και ο Austin Abrams, ο οποίος είναι εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο χαρακτήρας του εξελίσσεται συνεχώς κατά τη διάρκεια της ταινίας και η πορεία του θυμίζει πολλές φορές τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται ένας χαρακτήρας μέσα σε ένα videogame. Μαθαίνει, προσαρμόζεται, γίνεται πιο ικανός και κάθε νέα δοκιμασία μοιάζει να τον οδηγεί στο επόμενο επίπεδο.
Οι σκηνές δράσης και μάχης είναι πραγματικά απολαυστικές και δεν υπάρχουν απλώς για θέαμα. Συνοδεύουν την εξέλιξη του χαρακτήρα και δίνουν την αίσθηση πως κάθε αναμέτρηση έχει πραγματικό σκοπό μέσα στην ιστορία.
Φυσικά, οι φίλοι των παιχνιδιών θα βρουν αρκετά easter eggs και αναφορές που θα τους κάνουν να χαμογελάσουν. Παρόλα αυτά, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το Resident Evil του Cregger δεν είναι μια ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά στους fans των παιχνιδιών. Δεν προσπαθεί να αναπαραστήσει πιστά μια συγκεκριμένη ιστορία που έχουμε ήδη δει. Είναι μια νέα ιστορία μέσα στο franchise, με τη δική της ταυτότητα και τη δική της προσέγγιση.
Και φυσικά, επειδή μιλάμε για Zach Cregger, υπάρχει και το κλασικό πλέον φινάλε του. Ένα τέλος που άλλους θα τους ικανοποιήσει απόλυτα και άλλους θα τους αφήσει με ερωτηματικά. Είναι από αυτά τα φινάλε που πιθανότατα θα συζητηθούν αρκετά και που ο καθένας θα τα ερμηνεύσει λίγο διαφορετικά.
Με φανταστική σκηνοθεσία, πανέξυπνη αφήγηση, εξαιρετικό πρωταγωνιστή και έναν ρυθμό που δεν σε αφήνει να βαρεθείς ούτε λεπτό, το Resident Evil καταφέρνει να πετύχει κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο για το franchise εδώ και χρόνια.
Με λίγα λόγια, μπορώ να πω πως το Resident Evil είναι μία από τις καλύτερες horror ταινίες της χρονιάς.
