Όταν ανακοινώθηκε η νέα εποχή της DC, ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος. Η υπόσχεση ήταν ξεκάθαρη: ένα νέο ξεκίνημα, μια διαφορετική προσέγγιση και superhero ταινίες που θα άφηναν πίσω τα λάθη του παρελθόντος. Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία ήταν το Superman. Μπορεί να κέρδισε μεγάλο μέρος του κοινού, προσωπικά όμως δεν ήμουν από αυτούς που ενθουσιάστηκαν. Και περίπου έναν χρόνο μετά, έχω την αίσθηση πως ο αρχικός ενθουσιασμός γύρω από τη νέα DC έχει αρχίσει ήδη να μειώνεται.
Η δεύτερη ταινία του νέου κινηματογραφικού σύμπαντος ήταν το Supergirl. Μια επιλογή που αρκετοί δεν περίμεναν, αλλά που έδειχνε πόση εμπιστοσύνη είχε ο James Gunn στον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Δυστυχώς, αυτό το βάρος φαίνεται πως τελικά επηρέασε την ίδια την ταινία.
Από την αρχή γίνεται φανερό ότι το Supergirl δεν έχει τη φρεσκάδα που περίμενες από μια νέα εποχή της DC. Αντίθετα, δίνει την εντύπωση μιας superhero ταινίας που έχουμε ήδη δει αμέτρητες φορές. Όχι επειδή αντιγράφει συγκεκριμένες σκηνές, αλλά επειδή ακολουθεί την πιο ασφαλή και προβλέψιμη συνταγή, χωρίς να παίρνει ποτέ κάποιο πραγματικό ρίσκο.
Η Milly Alcock είναι αναμφίβολα το καλύτερο στοιχείο της ταινίας. Έχει την παρουσία και το χάρισμα που χρειάζεται ο ρόλος και κάνει ό,τι μπορεί με το υλικό που έχει στα χέρια της. Το ίδιο ισχύει και για τον Jason Momoa, ο οποίος φαίνεται να διασκεδάζει κάθε στιγμή στην οθόνη και προσφέρει τις λίγες πραγματικά απολαυστικές στιγμές της ταινίας. Δυστυχώς όμως, αυτοί οι δύο δεν αρκούν για να σώσουν το σύνολο.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται στο σενάριο. Η ταινία είναι άψυχη. Δεν καταφέρνει ποτέ να σε κάνει να ενδιαφερθείς πραγματικά για όσα συμβαίνουν ούτε να δημιουργήσει συναισθηματικό δέσιμο με τους χαρακτήρες. Ακόμα χειρότερα, ο βασικός κακός είναι από τους πιο αδιάφορους που έχω δει τα τελευταία χρόνια σε superhero ταινία. Από την πρώτη κιόλας σκηνή του κατάλαβα σχεδόν αμέσως πού θα κινηθεί η ιστορία και, δυστυχώς, η συνέχεια δεν έκανε τίποτα για να με διαψεύσει.
Αυτό είναι ίσως και το πιο απογοητευτικό στοιχείο. Δεν μιλάμε απλώς για μια κακή ταινία. Μιλάμε για μια ταινία που θα έπρεπε να σηματοδοτεί το μέλλον της DC και αντί γι’ αυτό θυμίζει έντονα το παρελθόν της. Εκείνη την εποχή όπου οι περισσότερες superhero ταινίες έμοιαζαν μεταξύ τους, ακολουθούσαν τις ίδιες φόρμουλες και ξεχνιούνταν λίγες ημέρες μετά την προβολή τους.
Το Supergirl είναι, κατά τη γνώμη μου, αισθητά χειρότερο από το Superman. Και αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο. Αν αυτή είναι η κατεύθυνση που σκοπεύει να ακολουθήσει η νέα DC, τότε ίσως το υποσχόμενο νέο ξεκίνημα να κινδυνεύει να χάσει πολύ γρήγορα τη δυναμική του.
Ελπίζω πραγματικά οι επόμενες ταινίες να αποδείξουν ότι το Supergirl ήταν απλώς μια άτυχη παρένθεση. Γιατί, προς το παρόν, περισσότερο θυμίζει μια μέτρια superhero ταινία αυτής της δεκαετίας παρά το μέλλον που μας υποσχέθηκε η νέα εποχή της DC.
