Η 1η σεζόν του One Piece ήταν από εκείνες τις περιπτώσεις που ξεκίνησαν με αρκετή δυσπιστία από το κοινό. Η πρώτη ματιά στη live-action μεταφορά ενός από τα πιο επιτυχημένα anime όλων των εποχών δεν είχε πείσει πολλούς. Τα trailers είχαν δεχτεί αρκετή κριτική και οι προσδοκίες δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες. Όλοι όμως ξέρουμε τι ακολούθησε. Η σειρά έγινε τεράστια επιτυχία στο Netflix, συγκέντρωσε πολύ θετικές κριτικές από κοινό και κριτικούς και έτσι η δεύτερη σεζόν ήταν απλώς θέμα χρόνου.
Η 2η σεζόν συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε η πρώτη και σε μεγάλο βαθμό διατηρεί τα ίδια δυνατά στοιχεία. Τα CGI παραμένουν εντυπωσιακά στις περισσότερες περιπτώσεις, η σειρά κρατά το χαρακτηριστικό της “χαζό” αλλά απολαυστικό χιούμορ, ενώ οι ατάκες και η συνεχής δράση δίνουν έναν πολύ γρήγορο ρυθμό στα επεισόδια. Παράλληλα, ο ιδιαίτερος σχεδιασμός του κόσμου της σειράς εξακολουθεί να την κάνει να ξεχωρίζει. Είναι μια παραγωγή με ξεκάθαρη ταυτότητα, κάτι που σπάνια βλέπουμε σε τέτοιου είδους μεταφορές.
Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα γίνονται αρκετά πιο περίπλοκα. Η δεύτερη σεζόν φέρνει μαζί της πολλούς νέους χαρακτήρες, καλούς και κακούς. Η σειρά τους παρουσιάζει σταδιακά και με τρόπο αρκετά ενδιαφέρον, σε σημείο που πολλές φορές γίνεται σχεδόν εθιστικό να θέλεις να μάθεις τι μπορεί να κάνει ο καθένας τους και ποιον ρόλο θα παίξει στην ιστορία. Παρότι οι χαρακτήρες είναι τόσοι πολλοί, η σειρά καταφέρνει στους περισσότερους να δώσει τον απαραίτητο χρόνο. Έτσι καταφέρνει να σε κάνει να μισήσεις τους κακούς και να δεθείς με τους καλούς.
Το βασικό πρόβλημα της σεζόν όμως είναι ότι ανοίγει πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Πολλές ιστορίες ξεκινούν, αλλά δεν ολοκληρώνονται όλες μέσα στη σεζόν, αφήνοντας αρκετά πράγματα για τη συνέχεια και προετοιμάζοντας ουσιαστικά το έδαφος για την τρίτη σεζόν. Σε ορισμένες στιγμές η πλοκή μοιάζει να ξεκινά προς μια κατεύθυνση και στη συνέχεια να αλλάζει πορεία, αφήνοντας κάποια προηγούμενα στοιχεία προσωρινά στην άκρη.
Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης η τύχη και οι συμπτώσεις, ενώ δεν λείπουν και οι σεναριακές ευκολίες. Παρόλα αυτά, όταν βλέπεις μια σειρά σαν το One Piece – όπου ακόμη και το ίδιο το intro είναι εντελώς έξω από τα συνηθισμένα – δύσκολα μπορείς να περιμένεις μια απόλυτα ρεαλιστική ή αυστηρά δομημένη ιστορία.
Και εδώ βρίσκεται ίσως και το μεγάλο μυστικό της σειράς. Παρά τα προβλήματα στο σενάριο ή τις υπερβολές, το One Piece καταφέρνει κάτι που πολλές σειρές αποτυγχάνουν να κάνουν: να σου βγάλει συναίσθημα. Παρόλο που ο κόσμος του είναι εντελώς έξω από την πραγματικότητα, τα μηνύματα, οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων και το δέσιμο της ομάδας σε κάνουν πολλές φορές να συγκινηθείς και ταυτόχρονα να γελάσεις.
Ακριβώς αυτός ο συνδυασμός χιούμορ, δράσης και συναισθήματος είναι που έκανε την πρώτη σεζόν να ξεχωρίσει και είναι ο ίδιος λόγος που η δεύτερη συνεχίζει να κρατά το ενδιαφέρον του κοινού. Δεν είναι τέλεια, αλλά είναι μια σειρά με ψυχή, και αυτό είναι που την κάνει πραγματικά ξεχωριστή.
