Η αλήθεια είναι πως μετά το περυσινό στραπάτσο που έφαγα, τέτοιες μέρες βλέποντας το «Κουραμπιέδες από Χιόνι» στο σινεμά, οι προσδοκίες μου για την ταινία «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» ήταν πολύ χαμηλές.
Όσο και αν φαινόταν από τα τρέιλερ πως αυτή η ταινία είχε κάτι ξεχωριστό, πως είχε φοβερή αισθητική τουλάχιστον οπτικοακουστικά, το μυαλό μου δεν ήθελε με τίποτα να παρασυρθεί και να ενθουσιαστεί.
Για να σας μιλήσω ειλικρινά μέχρι την τελευταία σκηνή λέγαμε με τον Ανδρέα, μήπως να μην πάμε να την δούμε και χάσουμε 2 ώρες από την ζωούλα μας άδικα;
Μετά θα λέμε αρνητικά στο Podcast, ο κόσμος θα μας λέει γκρινιάρηδες και ούτω καθεξής.
Ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη (κυρίως επειδή είχα ήδη κλείσει εισιτήρια ιντερνετικά που δεν ακυρώνονταν) γιατί θα χάναμε μία πολύ όμορφη κινηματογραφική εμπειρία.
Και τί εμπειρία ε; Ντόπια! Αξία ανεκτίμητη και δυσεύρετη στις μέρες μας (Μα ρε Θωμά, είχε βγει και το «Υπάρχω» τώρα πρόσφατα, σε παρακαλώ φανταστικέ αντιρρησία μην με αναγκάσεις να γίνω κακός χρονιάρες μέρες.)
Η ιστορία του Εμπενίζερ Σκρουτζ λοιπόν διασκευασμένη από τα χεράκια του Λώρη Λοϊζίδη, ο οποίος πρωταγωνιστεί κιόλας, με την σκηνοθεσία της ταινίας να υπογράφει ο Χρήστος Κανάκης.
Το όνομα που ξεχωρίζει από το Καστ της ταινίας είναι αυτό του Γιάννη Μπέζου ο οποίος Σπόιλερ Αλέρτ, παίζει το πολύ 5 λεπτά στην ταινία και είναι ξεκάθαρα εκεί για να τραβήξει την προσοχή του κόσμου και να γεμίσει τις αίθουσες και πολύ καλά έκανε.
Ας είμαστε ειλικρινείς, και εμείς εδώ, εάν δεν βλέπαμε τον κύριο Μπέζο στο καστ, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ασχολούμασταν ποτέ με « Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων».
Δεν θα ακούσετε κανέναν να διαμαρτύρεται όμως για το γεγονός αυτό κυρίες και κύριοι και ο λόγος είναι, πως το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό, όλοι παίζουν τόσο καλά, που στο τέλος ξεχνάς πως πήγες εκεί για τον Μπέζο.
Γιούλικα Σκαφιδά, Ορέστης Χαλκιάς, Κωνσταντίνος Δανίκας, Εύη Δόβελου, Δημήτρης Καπετανάκος, Κώστας Κορωναίος, Τάσος Παλαντζίδης και άλλοι πολλοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό σε μία παραγωγή που άξιζε και το τελευταίο ευρώ που δαπανήθηκε.
Τα ορεινά χωρία της Ηπείρου που γυρίστηκε η ταινία, της προσδίδουν μία ιδιαίτερη αισθητική, με την άγρια ομορφιά τους να την έχουν ‘’εκμεταλλευτεί’’ άριστα οι δημιουργοί της ταινίας, αναδεικνύοντας κάθε δρομάκι, κάθε βουνό, κάθε σπιτάκι που βρέθηκε μέσα στην κάμερα τους.
Ψεγάδια φυσικά και υπήρχαν, ένα από αυτά ήταν η έλλειψη δραματικότητας στο πρώτο μισό της ταινίας, που προσωπικά ήταν ο λόγος που μέχρι εκεί δεν με είχε πείσει για όσα γίνονταν επί της οθόνης, επιλέγοντας να τα κάνει όλα, από την μέση και μετά, αναπληρώνοντας τα κενά και δίνοντας έστω και αργά στον θεατή τα συναισθηματικά εφόδια που χρειάζεται για να πάρει την κάθαρση που αναζητά στο τέλος.
Θέλω να κάνω μία ιδιαίτερη αναφορά στον Ορέστη Χαλκιά, ο οποίος, κατά την γνώμη μου πάντα, ξεχώρισε σαν τη μύγα μες το γάλα, έχει εξελιχθεί σε έναν απίστευτα ολοκληρωμένο καλλιτέχνη που χαίρεσαι να τον βλέπεις και στην συγκεκριμένη περίπτωση και να τον ακούς.
Μπράβο στον Ορέστη και γενικά στην νέα γενιά Ελλήνων ηθοποιών που φαίνεται να έχει το ταλέντο να πάει τον Ελληνικό Κινηματογράφο στο επόμενο επίπεδο.
Τρέξτε να δείτε την ταινία «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» στον κινηματογράφο, πρώτον γιατί δεν ξέρουμε αν, πότε και που θα υπάρχει διαθέσιμη για streaming στο σπίτι, αλλά κυρίως γιατί την αξίζει, απλά μία συμβουλή, να έχετε υπομονή γιατί γενικά αργεί, όμως η υπομονή σας, θα έχει και την ανάλογη ανταμοιβή.
Υ.Γ.: Πάρτε και κάνα πακέτο χαρτομάντηλα…θα χρειαστεί, εμπιστευθείτε με.
