Ο Kane Parsons ήταν μόλις 20 ετών όταν ανέβασε στο YouTube το πρώτο επεισόδιο μιας περίεργης και αλλόκοτης σειράς μικρού μήκους που κανείς δεν περίμενε ότι θα εξελισσόταν σε φαινόμενο. Το πρώτο βίντεο συγκέντρωσε εκατομμύρια προβολές, ακολούθησαν δεκάδες συνέχειες και πολύ γρήγορα το The Backrooms έγινε ένα από τα μεγαλύτερα horror internet phenomena των τελευταίων ετών. Η επιρροή του εξαπλώθηκε και στη βιομηχανία των videogames, με αμέτρητους τίτλους να αντλούν έμπνευση από την αισθητική και τη φιλοσοφία του. Δεν άργησε λοιπόν να τραβήξει την προσοχή της A24, η οποία εξασφάλισε τα δικαιώματα για κινηματογραφική μεταφορά, δίνοντας παράλληλα πλήρη δημιουργική ελευθερία στον νεαρό δημιουργό για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στη μεγάλη οθόνη.
Με budget μόλις 10 εκατομμύρια δολάρια, το The Backrooms πλησιάζει πλέον τα 300 εκατομμύρια στο παγκόσμιο box office, αποδεικνύοντας πως η A24 έκανε μία από τις πιο έξυπνες κινήσεις των τελευταίων χρόνων. Όμως η εμπορική επιτυχία δεν σημαίνει πάντα και ποιοτική ταινία.
Ευτυχώς, εδώ συμβαίνουν και τα δύο.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η ταινία διατηρεί απόλυτα όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τη σειρά τόσο ξεχωριστή. Την αποπνικτική ατμόσφαιρα. Το άγνωστο. Την αβεβαιότητα. Τον φόβο για το τι κρύβεται πίσω από την επόμενη γωνία. Το άγχος του να βρίσκεσαι σε έναν χώρο που μοιάζει ατελείωτος και ταυτόχρονα αφιλόξενος. Αυτό το αίσθημα αποπροσανατολισμού που χαρακτήριζε τη σειρά υπάρχει παντού και λειτουργεί εξαιρετικά στη μεγάλη οθόνη.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι πως η ταινία δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα που δημιουργεί. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει κάθε μυστήριο ούτε να δώσει απαντήσεις για τα πάντα. Αντίθετα, χρησιμοποιεί αυτό το παράξενο περιβάλλον ως συμβολισμό για κάτι βαθύτερο και πιο ανθρώπινο. Το σενάριο δεν επικεντρώνεται τόσο στο τι ακριβώς είναι τα Backrooms, αλλά στο τι αντιπροσωπεύουν για τους χαρακτήρες που βρίσκονται παγιδευμένοι μέσα τους.
Οι δύο πρωταγωνιστές κουβαλούν σχεδόν ολόκληρη την ταινία στις πλάτες τους και το σενάριο τούς δίνει αρκετές δυνατές στιγμές για να ξεδιπλωθούν. Παράλληλα, ο τρόμος λειτουργεί εξαιρετικά. Υπάρχουν πολλές σκηνές έντασης, καλοστημένα jump scares και μια βαριά αίσθηση φόβου που σε ακολουθεί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Το found footage στοιχείο επιστρέφει δυναμικά, διατηρώντας την ατμόσφαιρα που έκανε τη σειρά ξεχωριστή, αλλά προσθέτοντας παράλληλα νέες ιδέες που δικαιολογούν τη μετάβαση στον κινηματογράφο.
Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει όμως είναι ο τρόπος αφήγησης. Το The Backrooms δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τεράστιες σκηνές δράσης ή υπερβολικό θέαμα. Προσπαθεί να σε κάνει να νιώσεις άβολα και να σκεφτείς. Σε ορισμένα σημεία ίσως δείχνει να βιάζεται λίγο, όμως το φινάλε είναι από εκείνα που θα συζητηθούν αρκετά. Άλλοι θα μείνουν απόλυτα ικανοποιημένοι, άλλοι θα το ερμηνεύσουν διαφορετικά και πιθανότατα θα υπάρξουν αρκετές συζητήσεις γύρω από το πραγματικό του νόημα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το The Backrooms δεν είναι απλώς άλλη μία horror ταινία. Είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες και πρωτότυπες μεταφορές internet franchise που έχουμε δει ποτέ. Αν είστε φίλοι του τρόμου, αξίζει χωρίς δεύτερη σκέψη μια ευκαιρία, και το πιθανότερο είναι πως, όταν τελειώσει, δεν θα σκέφτεστε μόνο τα jumpscares ή τα τέρατα, αλλά όλα όσα πραγματικά προσπαθεί να πει πίσω από αυτά.
