Το Euphoria είναι από τις ελάχιστες σειρές που είχα καταφέρει να αντιπαθήσω χωρίς καν να τις έχω δει. Για χρόνια έλεγα το ίδιο πράγμα: «Είναι δυνατόν αυτό να πήρε Emmy και όχι το Better Call Saul;». Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε η 3η σεζόν και ταυτόχρονα το HBO έγινε διαθέσιμο στην Ελλάδα, αποφάσισα επιτέλους να της δώσω μια ευκαιρία.
Δεν περίμενα πολλά. Είχα πάντα στο μυαλό μου ότι ίσως ήταν μια υπερεκτιμημένη σειρά που απλά βρέθηκε στη σωστή στιγμή. Τελικά έκανα τεράστιο λάθος.
Για να μην τα πολυλογώ, είδα τις δύο πρώτες σεζόν μέσα σε τρεις μέρες.
Αυτό που με κέρδισε ήταν ο τρόπος με τον οποίο η σειρά παρουσίαζε τα δύσκολα και βαριά θέματα με τα οποία καταπιανόταν. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο εφηβικό δράμα. Ήταν μια σειρά που έδειχνε διαφορετικές πτυχές της εφηβείας όταν οι χαρακτήρες ξεπερνούσαν τα όρια, είτε αυτά αφορούσαν τα ναρκωτικά, τις σχέσεις, την ψυχική υγεία ή την αυτοκαταστροφή. Συνδύαζε όλα αυτά με ένα εκπληκτικό soundtrack, πανέμορφη κινηματογράφηση και εξαιρετικές ερμηνείες από σχεδόν ολόκληρο το cast.
Γι’ αυτό και, μετά το τέλος της 2ης σεζόν, περίμενα πλέον την τρίτη με πραγματική ανυπομονησία.
Και κάπου εκεί ξεκινά η απογοήτευση.
Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο ήταν ξεκάθαρο αυτό που πολλοί έλεγαν πριν καν κυκλοφορήσει η σεζόν: δεν θύμιζε καθόλου Euphoria.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της 3ης σεζόν δεν είναι ότι είναι κακή. Είναι ότι μοιάζει να ανήκει σε εντελώς διαφορετική σειρά. Έχουμε δει το Narcos, έχουμε δει το Breaking Bad και αγαπήσαμε αυτές τις σειρές γι’ αυτό ακριβώς που ήταν. Όμως το Euphoria δεν έπρεπε ποτέ να προσπαθήσει να γίνει κάτι παρόμοιο.
Από τη μία πλευρά έχουμε τη Rue της Zendaya να βρίσκεται μπλεγμένη σε ιστορίες με ναρκωτικά, εγκληματικές οργανώσεις και καταστάσεις που θυμίζουν περισσότερο crime thriller παρά εφηβικό δράμα. Από την άλλη έχουμε την Cassie της Sydney Sweeney, της οποίας η ιστορία ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Και όσο παράξενο κι αν ακούγεται, αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό η βασική ιδέα της σεζόν.
Το πρόβλημα είναι ότι λείπει σχεδόν ολοκληρωτικά η ταυτότητα που έκανε το Euphoria ξεχωριστό. Οι δύο πρώτες σεζόν είχαν κάτι μοναδικό. Δεν έμοιαζαν με καμία άλλη σειρά της τηλεόρασης. Εδώ όμως πολλές φορές νιώθεις σαν να βλέπεις μια προσπάθεια μίξης άλλων επιτυχημένων σειρών χωρίς να υπάρχει ο ίδιος λόγος ύπαρξης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η σεζόν δεν έχει θετικά. Οπτικά παραμένει εντυπωσιακή, η φωτογραφία και η σκηνοθεσία συνεχίζουν να βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο, ενώ οι ερμηνείες είναι για άλλη μια φορά εξαιρετικές. Υπάρχουν επίσης ορισμένες πολύ καλές στιγμές που θυμίζουν γιατί αγαπήσαμε αυτή τη σειρά εξαρχής.
Αν δεχτεί κανείς τη νέα κατεύθυνση που ακολουθεί, τότε το φινάλε λειτουργεί αρκετά καλά. Το τελευταίο επεισόδιο προσφέρει έναν αξιοπρεπή επίλογο για τους περισσότερους χαρακτήρες και κλείνει αρκετές από τις ιστορίες τους με ικανοποιητικό τρόπο. Ειδικά ο Ali του Colman Domingo, που ήταν προσωπικά ο αγαπημένος μου χαρακτήρας, έχει ένα από τα καλύτερα κλεισίματα ολόκληρης της σειράς.
Έτσι λοιπόν αποχαιρετάμε άλλη μία πολύ καλή σειρά που, κατά τη γνώμη μου, δεν τελείωσε όπως της άξιζε. Ίσως τα τέσσερα χρόνια αναμονής να ήταν αρκετά ώστε οι δημιουργοί να ξεχάσουν τι ακριβώς ήταν αυτό που έκανε το Euphoria τόσο ξεχωριστό. Γιατί η 3η σεζόν μπορεί να είναι μια καλή σειρά από μόνη της, αλλά δύσκολα μπορείς να με πείσεις ότι είναι η συνέχεια των δύο πρώτων.
