Μετά τις δύο προηγούμενες απογοητευτικές ταινίες του franchise, κανείς δεν περίμενε το Scream 7 να μας σοκάρει ευχάριστα. Περιμέναμε όμως τουλάχιστον μια αισθητή βελτίωση. Με τις παλιές πρωταγωνίστριες να επιστρέφουν και τη Neve Campbell αυτή τη φορά σε πιο κεντρικό ρόλο, συν την επιστροφή του σεναριογράφου της πρώτης ταινίας, οι προσδοκίες υπήρχαν. Οι fans ήθελαν κάτι καλύτερο από ό,τι είδαμε στα δύο προηγούμενα κεφάλαια.
Στα θετικά, η βασική ιδέα του σεναρίου δεν ήταν κακή. Μετά από έξι ταινίες, φάνηκε πως οι δημιουργοί κατάλαβαν ότι έπρεπε να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό. Και όντως το τόλμησαν. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν η ιδέα, ήταν η εκτέλεση.
Σκηνοθετικά, η ταινία προσπάθησε να δώσει μια άλλη προσέγγιση στις σκηνές τρόμου. Σε αρκετές στιγμές απέφυγε τα κλασικά κλισέ και επιχείρησε να χτίσει αγωνία με διαφορετικό τρόπο. Όμως πολλές φορές αυτοαναιρούνταν. Σε σκηνές που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένταση, μας έδειχναν συνεχώς τον killer και τη θέση του. Έτσι, αντί να νιώθεις το άγχος του πρωταγωνιστή, ένιωθες… ασφάλεια. Όταν ξέρεις πού βρίσκεται ο δολοφόνος, ο τρόμος χάνεται αυτόματα. Ευτυχώς αυτό δεν συνέβη σε όλες τις σκηνές, αλλά έγινε αρκετές φορές για να το προσέξεις.
Ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η ταινία δεν σε δένει με τους χαρακτήρες. Η βασική οικογένεια έχει ελάχιστη ουσιαστική αλληλεπίδραση, περίπου δύο λεπτά συνολικά. Πατέρας και κόρη σχεδόν δεν ανταλλάσσουν λέξη ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες περνούν εντελώς αδιάφοροι. Η ταινία βασίζεται στο γεγονός ότι ήδη συμπαθείς τη Sidney και απλώς προσπαθεί να σε κάνει να νοιαστείς για την κόρη της και τη σχέση τους. Αλλά η ανάπτυξη δεν είναι αρκετή για να δεθείς συναισθηματικά.
Όσο για την αποκάλυψη του δολοφόνου; Αν το σκεφτείς, δεν βγάζει και τόσο νόημα. Βέβαια, μέχρι να φτάσουμε εκεί, έχουν συμβεί ήδη αρκετά σεναριακά σφάλματα που το ενδιαφέρον είχε αρχίσει να χάνετε. Όταν φτάνει η μεγάλη αποκάλυψη, δεν έχει το βάρος που θα έπρεπε.
Το Scream 7 προσπαθεί να σατιρίσει το ίδιο του το franchise και τους fans, δίνοντας μια πιο κωμική διάσταση σε σημεία. Όμως οι σεναριακές ευκολίες είναι πολλές και επαναλαμβανόμενες. Πολλές φορές η ταινία κάνει λάθη, προσπαθεί να τα διορθώσει και λίγο μετά πέφτει στα ίδια.
Αν πρέπει να το συγκρίνουμε με τις δύο προηγούμενες ταινίες, θα έλεγα ότι βρίσκεται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο. Ίσως έχει καλύτερες προθέσεις. Ίσως δοκιμάζει κάτι διαφορετικό. Αλλά τελικά δεν καταφέρνει να το υποστηρίξει μέχρι το τέλος.
Δεν είναι καταστροφή. Αλλά δεν είναι και η δυναμική επιστροφή που χρειαζόταν το franchise.
