Όταν η Marvel ανακοίνωσε για πρώτη φορά την επιστροφή του Daredevil: Born Again, η κατάσταση γύρω από το τηλεοπτικό και κινηματογραφικό της σύμπαν μόνο καλή δεν ήταν. Οι περισσότεροι fans είχαν αρχίσει να κουράζονται, η ποιότητα έπεφτε συνεχώς και κάθε νέο project έμοιαζε όλο και λιγότερο σημαντικό. Μέσα σε όλο αυτό, το όνομα “Born Again” έδινε ελπίδα. Όχι μόνο για μια αναγέννηση του Daredevil, αλλά ίσως και για μια συνολική αναγέννηση της Marvel στις σειρές.
Τελικά, η πρώτη σεζόν δεν κατάφερε να γίνει αυτό που υποσχόταν ο τίτλος της. Ναι, είχε κάποιες ποιοτικές στιγμές και ήταν σαφώς καλύτερη από άλλα πρόσφατα projects του στούντιο, αλλά προσωπικά δεν μου άφησε ποτέ την αίσθηση ότι βλέπω κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Έμοιαζε περισσότερο με μια “ασφαλή” επιστροφή του χαρακτήρα παρά με κάτι που θα άλλαζε τα δεδομένα.
Γι’ αυτό και μπήκα στη 2η σεζόν με σχεδόν μηδενικό hype. Σε σημείο που πραγματικά πάτησα το play περισσότερο από περιέργεια παρά από ενθουσιασμό. Και τα πρώτα επεισόδια, δυστυχώς, φάνηκαν να επιβεβαιώνουν τους φόβους μου.
Η σεζόν ξεκινά ακριβώς από εκεί που τελείωσε η πρώτη, αλλά με μια αρκετά μπερδεμένη κατεύθυνση. Οι ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους χωρίς πάντα να λειτουργούν σωστά, η σκηνοθεσία στα πρώτα επεισόδια σε μπερδεύει ακόμα περισσότερο και γενικά η αρχή αφήνει μια πολύ πικρή γεύση. Ειλικρινά, εκεί πίστεψα ότι το Born Again δεν θα καταφέρει ποτέ να γίνει αυτό που θα έπρεπε να είναι.
Και τότε έρχεται το τρίτο επεισόδιο.
Από εκείνο το σημείο και μετά, η σειρά αλλάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. Και δεν μιλάμε για μια μικρή βελτίωση, μιλάμε για πραγματική αναγέννηση.
Το σενάριο γίνεται πιο σοβαρό, η σκηνοθεσία αποκτά επιτέλους ταυτότητα, οι διάλογοι λειτουργούν καλύτερα και οι ερμηνείες ανεβαίνουν επίπεδο. Είναι λες και οι δημιουργοί αποφάσισαν ξαφνικά να πάρουν τη σειρά απολύτως στα σοβαρά και να θυμηθούν γιατί ο Daredevil αγαπήθηκε τόσο πολύ εξαρχής.
Ο Charlie Cox επιστρέφει στον ρόλο του Matt Murdock και επιτέλους νιώθεις ξανά εκείνη τη βαρύτητα που είχε ο χαρακτήρας στη σειρά του Netflix. Το ίδιο ισχύει και για τον Vincent D’Onofrio ως Kingpin, ο οποίος σε αρκετές στιγμές κλέβει την παράσταση χωρίς καν να προσπαθεί ιδιαίτερα.
Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο όμως είναι ο συνολικός τόνος της σειράς. Η 2η σεζόν αφήνει πίσω της αρκετές από τις “Marvel ασθένειες” των τελευταίων χρόνων και επιλέγει μια πιο ώριμη και σοβαρή προσέγγιση. Υπάρχουν έντονες σκηνές δράσης, αλλά αυτή τη φορά η σειρά δεν βασίζεται μόνο εκεί. Δίνει χώρο στους χαρακτήρες, στις σχέσεις και στις αποφάσεις τους και αυτό είναι που κάνει την πραγματική διαφορά.
Η 2η σεζόν του Daredevil: Born Again είναι πιθανότατα η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει κάνει ποτέ σειρά της Marvel. Δεν περίμενα ποτέ τέτοια βελτίωση, ειδικά σε μια περίοδο όπου πολλοί έχουν αρχίσει να χάνουν πλήρως το ενδιαφέρον τους για το τηλεοπτικό σύμπαν της Marvel.
Αυτή η σεζόν δεν σώζει μόνο τη συγκεκριμένη σειρά. Δίνει πραγματική ελπίδα ότι η Marvel μπορεί ακόμα να παράγει σοβαρές και ποιοτικές τηλεοπτικές ιστορίες όταν αποφασίσει να το προσπαθήσει πραγματικά.
Αν δεν έχετε ασχοληθεί μέχρι τώρα με το Born Again, ίσως ήρθε η ώρα να το κάνετε. Γιατί, μπορεί η πρώτη σεζόν να μην ήταν κάτι ιδιαίτερο, αλλά η δεύτερη αξίζει πραγματικά κάθε λεπτό θέασης.
