Η πρώτη σεζόν του Fallout ήταν από εκείνες τις τηλεοπτικές εκπλήξεις που απλά δεν τις περιμένεις. Όταν κυκλοφόρησε, έγινε χαμός. Προβολές, ρεκόρ, νέο κοινό που έτρεξε να αγοράσει τα παιχνίδια, memes παντού. Ήταν ένα adaptation που όχι μόνο σεβάστηκε το υλικό του, αλλά κατάφερε να κερδίσει και όσους δεν είχαν ιδέα τι είναι το Fallout. Με τέτοιο hype, η 2η σεζόν είχε μπροστά της μία πολύ δύσκολη αποστολή: να κρατήσει τη φωτιά αναμμένη.
Και η αλήθεια είναι πως από τα πρώτα κιόλας λεπτά καταλαβαίνεις πόσο σου είχε λείψει αυτός ο κόσμος. Τα σκηνικά, η αισθητική της μεταποκαλυπτικής Αμερικής, το retro-futuristic vibe, τα τραγούδια που παίζουν πάνω από σκηνές χάους. Είναι από εκείνες τις σειρές που έχουν τόσο έντονη ταυτότητα που σε τραβάνε αμέσως πίσω μέσα τους.
Και φυσικά, το μεγάλο ατού παραμένουν οι χαρακτήρες. Ο Walton Goggins και η Ella Purnell συνεχίζουν χωρίς καμία έκπληξη να είναι απολαυστικοί. Έχουν τρομερή χημεία και κουβαλάνε τη σειρά στους ώμους τους. Ειδικά ο Goggins, κάθε φορά που εμφανίζεται κλέβει τη παράσταση χωρίς προσπάθεια. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις casting που λες “δεν γινόταν να διαλέξουν καλύτερο άνθρωπο”.
Η δράση δεν λείπει καθόλου από τη 2η σεζόν. Το αντίθετο μάλιστα. Η σειρά φροντίζει να σου δείξει πολλές διαφορετικές εκδοχές της, μέσα από τις παράλληλες ιστορίες που ξεδιπλώνονται. Από βίαιες συγκρούσεις μέχρι πιο “ήσυχες” αλλά αγχωτικές στιγμές, υπάρχει συνεχώς κάτι να σε κρατάει. Ωστόσο, εδώ εμφανίζεται και ένα από τα πρώτα αρνητικά: τα CGI σε αρκετές σκηνές είναι απλά… μέτρια. Όχι τραγικά, αλλά σε μια σειρά που έχει τόσο δυνατό production design, κάποιες στιγμές μοιάζουν λίγο ερασιτεχνικές και σε πετάνε έξω από την εμπειρία. Ευτυχώς, είναι η μειοψηφία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της σεζόν όμως είναι κάτι που βλέπουμε όλο και πιο συχνά στις σειρές τα τελευταία χρόνια: το υπερβολικό μπλέξιμο της πλοκής. Η 2η σεζόν ανοίγει πολλές παράλληλες ιστορίες, με διαφορετικούς στόχους και διαφορετικά stakes. Στην αρχή αυτό είναι συναρπαστικό, αλλά όσο προχωράει η σεζόν αρχίζεις να χάνεσαι. Υπάρχουν τόσες πληροφορίες και τόσα στοιχεία που πολλές φορές δυσκολεύεσαι να τα κρατήσεις όλα και να καταλάβεις πόσο σημαντικά θα είναι στο τέλος.
Και εκεί έρχεται το μεγαλύτερο “παράπονο”. Η σεζόν δεν ολοκληρώνει πραγματικά την ιστορία της. Ναι, κάποια πράγματα μπαίνουν στη θέση τους και κάποιες ερωτήσεις παίρνουν απαντήσεις, αλλά δεν νιώθεις την κάθαρση που περιμένεις. Δεν νιώθεις ότι οι χαρακτήρες έφτασαν σε ένα ουσιαστικό σημείο ολοκλήρωσης. Αντί για φινάλε, μοιάζει περισσότερο με τεράστιο setup για την 3η σεζόν.
Βέβαια από τη μία, αυτό σε αφήνει με μια αίσθηση ανικανοποίητου. Από την άλλη, καταλαβαίνεις ότι η σειρά απλά ετοιμάζει το έδαφος για κάτι μεγαλύτερο.
Συνολικά, η 2η σεζόν του Fallout δεν τελειώνει με αρνητικό πρόσημο, τελειώνει όμως ανολοκλήρωτη. Αποκαλύπτει περισσότερα, ανοίγει νέους δρόμους και χτίζει το μέλλον της ιστορίας, χωρίς όμως να χάνει τον χαρακτήρα και τη διασκέδαση που μας έκανε να αγαπήσουμε την πρώτη σεζόν. Και κάπως έτσι, σε αφήνει να περιμένεις την τρίτη με την ίδια ανυπομονησία που περίμενες τη δεύτερη.
Αν δεν έχετε δει το Fallout, τρέξτε γρήγορα στο Prime Video και δεν θα χάσετε!
