Τα τελευταία χρόνια ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος έχει καταφέρει να μου αλλάξει την άποψη που είχα για αυτόν στο παρελθόν.
Οι κινηματογραφικές δημιουργίες όπως η “Ευτυχια”, η “Φόνισσα”, “Τα κάλαντα των Χριστουγέννων” και λίγο πιο πίσω το “Έτερος Εγώ”, γέννησαν μέσα μου την επιθυμία να κόψω ένα εισιτήριο για να δω μια ακόμα ελληνική δημιουργία.
Δεν γινόταν λοιπόν να χάσω την “Τελευταία κλήση” της οποίας το τρέιλερ με άφησε με το στόμα ανοιχτό και το σαλάκι μου να τρέχει από την “πείνα” που μου δημιούργησε για να την δω.
Ένα αστυνομικό Θρίλερ από τον Σέριφ Φράνσις που είναι και το ντεμπούτο του στις ταινίες μεγάλου μήκους, συνυπογράφοντας το σενάριο με την Κατερίνα Μπέη.
ΜΙΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΉ ΜΕΛΟΠΟΊΗΣΗ.
Η ταινία είναι στην ουσία μια μελοποίηση της αληθινής ιστορίας του Σορίν Ματέι, του εγκληματία που βρέθηκε εγκλωβισμένος μέσα σε ένα διαμέρισμα με τέσσερις ομήρους και μια χειροβομβίδα στο χέρι.
Μπορεί όλα τα ονόματα να αλλάζουν για ευνόητους λόγους, όμως ουσιαστικά η ιστορία σε μεγάλο ποσοστό παραμένει ίδια.
Η Ελλάδα έχει τεράστιο υποκριτικό ταλέντο και νομίζω πως η γενιά αυτή που πρωταγωνιστεί είναι ίσως από τις καλύτερες που έχει δει ποτέ η χώρα μας.
Η απόδειξη βρίσκεται και στην “Τελευταία Κλήση”.
Φοβερές ερμηνείες από όλους, ομως ο Ορφέας Αυγουστίδης ειλικρινά, είναι από άλλο πλανήτη.
Παίρνει στις πλάτες του όλη την ταινία και η ερμηνεία του διορθώνει πολλά από τα κακώς κείμενα της ταινίας, και μιας και το έφερε η κουβέντα…
ΤΑ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ.
Η σκηνοθεσία του “φρέσκου” κινηματογραφικά Σέριφ είναι αρκετά τίμια και αξιοπρεπής, με ψεγάδια όμως που δεν γινόταν να περάσουν απαρατήρητα.
Η παρουσία τους γινόταν αισθητή (Κακές επιλογές τοποθέτησης κάμερας, επιτηδευμένες σκηνές χωρίς νόημα και συναισθηματικό βάρος, βιασύνη σε όλα τα επίπεδα), όμως το μεγάλο πρόβλημα δεν ήταν εκεί, ο άνθρωπος φαίνεται πως έχει ταλέντο, είχε περισσότερες όμορφες ιδέες η ταινία παρά κακές, που προδίδουν πως σίγουρα θα βελτιωθεί αισθητά στο μέλλον ο σκηνοθέτης.
Το δικό μου πρόβλημα ήταν στο σενάριο.
Θεωρώ απαράδεκτο από ένα καλλιτεχνικό έργο, γενικά, πόσο μάλλον εάν αυτό είναι κινηματογραφικό, να μην προσφέρει στον θεατή έστω μια υποτυπώδη κάθαρση.
Αφιέρωσα 2 ώρες περίπου από την ζωή μου και περίπου 10€ από την τσέπη μου.
Έχεις υποχρέωση λοιπόν σαν ταινία, να μου δώσεις ένα συναισθηματικό κλείσιμο, και η “Τελευταία Κλήση” κάπου στον δρόμο, το ξέχασε αυτό.
Είναι πραγματικά κρίμα να χαλάει τόσο πολύ στο τέλος της μια ταινία, μία τόσο όμορφη ιδέα να το πω καλύτερα, που εάν πατούσες παύση 5 λεπτά πριν το τέλος της και με ρωτούσες πως μου φαίνεται, πρώτον θα σε έβριζα γιατί πάτησες παύση και δεύτερον θα σου έλεγα πως έχει καταφέρει να με καθηλώσει.
Λίγο να είχε προσπαθήσει παραπάνω στο τέλος να επαινέσει τον θεατή, τώρα θα μιλούσαμε για μια αρκετά καλή ταινία και ειλικρινά νευριάζω που δεν μπορώ να πω καλά λόγια. Ήταν τόσο μα τόσο κοντά σε αυτό.
Με συγχωρείς Σέριφ, γνωρίζω πως στο μέλλον θα με αναγκάσεις να γράψω όμορφα λόγια για εσένα, προς το παρόν όμως…η “Τελευταία Κλήση”, δεν ήταν αρκετή.
Υ.Γ.: Όσους σας είχε ενοχλήσει τότε ο τίτλος «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» , θα καταλάβετε γιατί νιώθω και γω έτσι τώρα με την “Τελευταία Κλήση”.
«If you know what I mean» που λένε και στο χωριό μου.
