Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται λέει μια παροιμία και εάν κάποιος που πιστεύει σε αυτή, διάβασε τι είχα πει για το πρώτο επεισόδιο του «ΡΙΦΙΦΙ», τότε θα περιμένει από εμένα τώρα να αρχίσω τα γλυκόλογα όμως…όχι.
Δεν θα αρχίσω τα γλυκόλογα απλά, θα στάξω μέλι!
Το «ΡΙΦΙΦΙ» των μόλις έξι επεισοδίων μπορώ να πω πως με έκανε να το αμφισβητήσω λόγω του μικρού του μεγέθους όμως στο τέλος με κατάφερε.
Η αμφισβήτηση επήλθε από το αρκετά φορτωμένο σετάρισμα χαρακτήρων και καταστάσεων που έμοιαζε να ανοίγει επικίνδυνα στο τέταρτο παρακαλώ επεισόδιο και με έκανε να αναρωτιέμαι πως όλα αυτά θα προλάβει να τα κλείσει η σειρά μέσα σε δύο μόλις επεισόδια.
Εν μέρη, είχα δίκιο όμως δεν μπορώ να πω πως είχε άδικο και η σειρά.
Για να ξεκινήσω από τα πολλά και πολύ περισσότερα καλά όμως, η νέα σειρά του άκρως επιτυχημένου εδώ και χρόνια Σωτήρη Τσαφούλια, έχει φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του πάνω της, η οποία συνεχίζει να φέρνει έναν αέρα Hollywood στην Ελληνική τηλεόραση.
Η προσέγγιση του στα σενάρια που είτε γράφει, είτε του δίνονται, είναι πάντοτε πιασάρικη, γοητευτική και ταυτόχρονα ποιοτική.
Μπορεί να δανείζεται αρκετά στοιχεία από άλλα πρότζεκτ και στο ΡΙΦΙΦΙ (όπως έχω παρατηρήσει έντονα και σε όλα τα προηγούμενα δημιουργήματα του), όμως πάντοτε στο τέλος καταφέρνει να παρουσιάσει κάτι εντελώς δικό του.
Για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι όμως, να πούμε ένα τεράστιο μπράβο και στους σεναριογράφους του «ΡΙΦΙΦΙ», τους Γεωργία Συφιανού και Βασίλη Ρίσβα, οι οποίοι πραγματικά κλέβουν την παράσταση με την γραφή τους.
Η σύλληψη να συνδυάσουν δύο διαφορετικές αληθινές ιστορίες σε μία ( ίσως και περισσότερες, δεν μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά), ήταν το highlight της σειράς.
Επηρεασμένοι έντονα από την «Τέλεια ληστεία» ή αλλιώς «La Casa De Papel» και εκείνοι, όμως ουδέν κακό αμιγές καλού.
Το «ΡΙΦΙΦΙ» είναι ανώτερο της πηγής έμπνευσης του κατά την δική μου ταπεινή άποψη, κυρίως γιατί είχε την αξιοπρέπεια να κλείσει ιδανικά μέσα σε έξι επεισόδια αφήνοντας τον θεατή όπως πρέπει να τον αφήνει κάθε κινηματογραφικό ή τηλεοπτικό έργο εκεί έξω, ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ!
Τί να πει κανείς για το Cast αυτής της σειράς.
Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω;
Από τον Εγκέφαλο της ομάδας μας; Την Όλγα; Κατά κόσμον Ευαγγελία Μούμουρη, που δίνει ότι έχει και δεν έχει στον πολύ απαιτητικό ρόλο που της δώθηκε;
Από την ευχάριστη έκπληξη αυτής της σειράς, τον «γίγαντα» Δήμο Γιγαντάκη, που μας έκανε συχνά πυκνά να σκάμε ένα χαμόγελο με τις φοβερές ατάκες του;
Από τον αγαπημένο μου Έλληνα ηθοποιό, Βασίλη Χαραλαμπόπουλο που όποτε τον έδειχνε ο φακός γέμιζε η πλάση ολόκληρη;
Όλοι ήταν φοβεροί και σίγουρα αξίζει ιδιαίτερη μνεία ο καθένας τους.
Όμως θα με συγχωρέσετε, ο ηθοποιός που με έκανε να πω πολλάκις, «τι ηθοποιάρα είσαι ρε άνθρωπε;;;» και ειλικρινά δεν το περίμενα καθόλου, ήταν ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης στον ρόλο του Μανώλη.
Χωρίς να έχει τον χώρο και τον χρόνο που έχουν οι υπόλοιποι χαρακτήρες, κατάφερε να ξεχωρίσει στα μάτια μου, ίσως πολλοί ήδη να το γνωρίζατε αυτό, εγώ όμως που έχω παρατήσει το «άθλημα» Ελληνική Τηλεόραση και Ελληνικός Κινηματογράφος, έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
Να πούμε όμως και ένα αρνητικοθετικό, σας μπέρδεψα ε; περιμένετε και όλα θα ξεκαθαρίσουν.
Ναι μεν το «ΡΙΦΙΦΙ» όπως είπα είχε την αξιοπρέπεια και τα «κάκαλα» να ολοκληρωθεί μέσα σε έξι επεισόδια αφήνοντας πεινασμένο τον θεατή, όμως έχω την εντύπωση πως το ίδιο θα γινόταν αν είχε ακόμη δύο με τρία επεισόδια, λίγο να ευχαριστηθούμε περισσότερο το υπόγειο ταξίδι προς το ενδότερα της τράπεζας, λίγο να βλέπαμε περισσότερο τους χαρακτήρες να υποφέρουν, να αμφισβητούν και στο τέλος να παίρνουν την μεγάλη απόφαση να συμμετέχουν στο μεγάλο κόλπο.
Λίγο αέρα για την ανάπτυξη της δραματικότητας δηλαδή σε όλα, όχι απαραίτητα γιατί χρειαζόταν, αλλά γιατί το άξιζαν αυτοί οι καλογραμμένοι χαρακτήρες.
Πολλές φορές ένιωθα πως κάποιος χαρακτήρας βιάστηκε να πει το ναι, βιάστηκε να ανοιχτεί, να αντιδράσει ή να συμβιβαστεί και είναι και λογικό, γιατί μιλάμε για μία σειρά έξι επεισοδίων, που να προλάβει να ανασάνει;
Παρόλα αυτά, το «ΡΙΦΙΦΙ» καταφέρνει να πει αντίο στον θεατή κλείνοντας κάθε του κενό με αριστοτεχνικό τρόπο.
Κάθε λεπτομέρεια που σεταρίστηκε από την αρχή του, έρχεται στο τέλος του, όχι απλά να το δέσει, αλλά να δώσει νόημα στις ώρες που ξόδεψες στην θέαση του.
Δεν ξέρω από ποιον ή ποιους προέρχονται αυτές οι ιδέες, όμως θα ήθελα να πάω και να του ή τους φιλήσω τα χέρια, διότι έτσι ακριβώς λατρεύω να γίνεται η δουλειά, μεθοδικά, οργανικά και στοχευμένα.
Τίποτα περιττό, τίποτα στην τύχη.
Ένα τεράστιο μπράβο στον κύριο Σωτήρη Τσαφούλια και την ομάδα του και ένα ευχαριστώ, που για έξι Δευτέρες, έδωσαν στα βράδια μας, μία ξεχωριστή ομορφιά.
Θα το ξαναπώ γιατί πραγματικά είναι κρίμα, μακάρι η Cosmote να αφήσει έστω μία σειρά του Τσαφούλια να πάιξει στο Netflix, μία μόνο χρειάζεται, ή το «Έτερος Εγώ» ή το «ΡΙΦΙΦΙ» και όλα τα υπόλοιπα μετά θα έρθουν από μόνα τους.
Το «ΡΙΦΙΦΙ» εάν δεν το έχετε δει ακόμη προσέξτε πριν πατήσετε το play, διότι σίγουρα θα κάνει «ΡΙΦΙΦΙ» στις καρδιές σας.
