Το 28 days Later franchise δεν είναι απλώς άλλο ένα zombie brand. Είναι από εκείνα που άλλαξαν τους κανόνες του παιχνιδιού. Η πρώτη ταινία, με ελάχιστο budget αλλά τεράστια ταυτότητα, πήρε τα zombies, τα έκανε πιο άγρια και πιο ανθρώπινα και μας χάρισε έναν από τους πιο εμβληματικούς πρωταγωνιστές του είδους: τον Cillian Murphy. Η συνέχεια μπορεί να μην προκάλεσε τον ίδιο σεισμό, αλλά παρέμεινε μια τίμια, σκληρή ταινία που άξιζε τον χρόνο κάθε zombie fan.
18 χρόνια μετά, το franchise επιστρέφει φιλόδοξα με το 28 Years Later, σχεδιασμένο ως τριλογία. Και εκεί που περιμέναμε χρόνια για μια επιστροφή, η συνέχεια ήρθε… σχεδόν αμέσως. Το The Bone Temple κυκλοφορεί λίγους μήνες μετά και λειτουργεί ακριβώς όπως το πάτημα του “επόμενο επεισόδιο”.
Η πρώτη ταινία μας άφησε με τον μικρό Spike να υπόσχεται ένα ταξίδι μακριά από την “ασφάλεια”, προς έναν κόσμο που σαπίζει όλο και περισσότερο. Και το The Bone Temple πιάνει αυτή την υπόσχεση και την πηγαίνει… σε αρρωστημένα μονοπάτια. Με τον Ralph Fiennes στον ρόλο του Dr. Kelson, ενός γιατρού που έχει ξεπεράσει κάθε όριο λογικής και ηθικής, η ταινία ανεβάζει επίπεδο σε παραξενιά, ωμή βία και το κυριότερο: Δεν φοβάται και τολμάει.
Το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα είναι ο κόσμος της. Δεν μένει στάσιμη, δεν ανακυκλώνει απλώς zombies και κυνηγητά. Χτίζει έναν κόσμο που συνεχίζει να αρρωσταίνει μετά από 28 χρόνια καραντίνας. Είτε μέσα από τη διαστρεβλωμένη ματιά του Dr. Kelson και τους “μολυσμένους φίλους” του, είτε μέσα από τη φυλή των Jimmy, η ταινία βρίσκει συνεχώς τρόπους να σου δείξει το πώς η ανθρωπότητα προσαρμόζεται, διαλύεται ή απλά παραδίδεται.
Υπάρχει όμως και ένα βασικό πρόβλημα. Το φινάλε της προηγούμενης ταινίας μάς προετοίμαζε για ένα σκληρό ταξίδι με τον Spike. Ένα παιδί που παίρνει μια ακραία απόφαση και φεύγει για να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Κάτι τέτοιο εδώ… δεν συμβαίνει καθώς η ταινία δεν εστιάζει όσο θα έπρεπε πάνω του και, όταν το κάνει, τον παρουσιάζει ακόμα αδύναμο, χαμένο και ανίκανο να σταθεί στο μονοπάτι που ο ίδιος διάλεξε. Δεν είναι απαραίτητα λάθος, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που περίμενες.
Αν όμως δεις το The Bone Temple αυτόνομα, χωρίς το βάρος της προηγούμενης ταινίας, λειτουργεί εξαιρετικά. Στέκεται άνετα μόνο του, εξηγεί όσα χρειάζεται και συνεχίζει να ξετυλίγει μια άρρωστη, περίεργη ιστορία για το πώς μοιάζει η ανθρωπότητα μετά από 28 χρόνια θανάτου, απομόνωσης και απελπισίας. Και φυσικά, σου πετάει το απαραίτητο “τυράκι” για την επόμενη ταινία.
Συνολικά, το 28 Years Later: The Bone Temple είναι ένα sequel που τιμά το όνομα του franchise. Δεν είναι τέλειο, κάποιες στιγμές η ιστορία παραμένει πιο «άρρωστη» παρά ουσιαστική, αλλά η ταινία καταφέρνει να είναι συναρπαστική, τρομακτική και τολμηρή. Για κάθε fan των ζόμπι, αλλά και για όσους θέλουν να δουν πώς μπορεί ένα franchise να μεγαλώσει χωρίς να χάσει την ταυτότητά του, το Bone Temple είναι must-see.
Η ταινία κυκλοφορεί στις Ελληνικές αίθουσες στις 15 Ιανουαρίου!
