Χρειάστηκα τρεις προβολές για να συνειδητοποιήσω ότι το Stranger Things τελείωσε. Και όχι απλά σαν σειρά, αλλά σαν κομμάτι της τηλεοπτικής μας ζωής. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για ένα πετυχημένο Netflix show. Μιλάμε για μια ιστορία που μας μεγάλωσε, μας έδεσε με χαρακτήρες σαν να ήταν δικοί μας άνθρωποι και μας έκανε να νοιαστούμε πραγματικά. Προσωπικά, καμία άλλη σειρά μέχρι σήμερα δεν μου έχει προκαλέσει τέτοιο συναισθηματικό δέσιμο και δύσκολα θα το ξανακάνει.
Μια μικρή παρέα από το Hawkins, που κάποτε έπαιζε D&D στο υπόγειο, έκλεισε για τελευταία φορά τους φακέλους της. Το never ending story έφτασε στο τέλος του. Το ερώτημα όμως είναι: τελείωσε όπως το περιμέναμε;
Ας είμαστε ειλικρινείς. Το να κλείσεις σωστά μια σειρά είναι δύσκολο. Το να κλείσεις σωστά μία από τις πιο επιτυχημένες σειρές στην ιστορία της τηλεόρασης, με τεράστιο fanbase, δεκάδες χαρακτήρες και ερωτήματα που κουβαλάει από την πρώτη σεζόν, είναι σχεδόν άθλος. Οι Duffer Brothers είχαν μπροστά τους ένα βουνό.
Έχοντας ήδη σχολιάσει τα προηγούμενα volumes, είχα πει πως έκαναν αρκετά καλή δουλειά. Υπήρχαν φοβερές σκηνές, συναισθηματικό βάρος και —κυρίως— ξεκάθαρες απαντήσεις. Το Volume 2, όμως, είχε ξεκάθαρα τον ρόλο του exposition. Δεν ήταν εκεί για να σε εντυπωσιάσει με δράση, αλλά για να σου εξηγήσει, να ενώσει κομμάτια και να σε προετοιμάσει για κάτι τεράστιο. Όλοι περιμέναμε ότι αυτή η προετοιμασία θα οδηγούσε σε μια επική τελική μάχη. Σε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί στη σειρά.
Και… αυτό δεν έγινε ποτέ.
Χωρίς spoilers, θα πω μόνο το εξής: όταν φτάνουμε στο τελικό στάδιο της μεγάλης σύγκρουσης ολόκληρου του Stranger Things, όλα τελειώνουν πολύ γρήγορα. Σε λίγα λεπτά. Χωρίς το μεγαλείο που χτίζονταν για χρόνια. Χωρίς την κάθαρση που περίμενες εδώ και 3,5 χρόνια. Χωρίς να σου δώσει αυτό που, καλώς ή κακώς, σου είχε υποσχεθεί.
Δεν ήταν η τελική μάχη που άξιζε ούτε στη σειρά, ούτε στους φανς της. Υπάρχει μια αίσθηση βιασύνης, σαν να λέει «πάμε να τελειώνουμε». Δεν αφήνει τον χρόνο να δώσει βάρος σε αυτό που βλέπεις και, δυστυχώς, εκεί χάνει πόντους.
Όμως —και εδώ είναι το μεγάλο “όμως”— το Stranger Things ποτέ δεν ήταν μόνο η δράση.
Το χιούμορ του είναι εκεί μέχρι τέλους. Οι συγκινητικές σκηνές κυριαρχούν, και το τελευταίο 40λεπτο είναι γεμάτο καλογραμμένους διαλόγους που βάζουν τελείες, κόμματα και αποσιωπητικά στις ζωές των χαρακτήρων. Σχεδόν όλοι παίρνουν το τέλος που τους αξίζει. Σχεδόν — γιατί υπάρχει ένας χαρακτήρας του οποίου η κατάληξη αφήνεται επίτηδες σε εσένα που μπορώ να πω πως από την μία μου αρέσει αλλά από την άλλη είναι σαν να παρουσιάζεται πιο έντονα ο τρόμος των σεναριογράφων, ο φόβος τους να μην σκοτώσουν κάποιον..
Αξίζει, όμως, μια ειδική αναφορά στον Jamie Campbell Bower. Ως Vecna, αλλά κυρίως ως Henry, απέδειξε ότι ήταν η απόλυτα σωστή επιλογή για τον μεγάλο κακό της σειράς. Η ερμηνεία του είναι ανατριχιαστική χωρίς υπερβολές. Κουβαλάει τεράστιο βάρος και δίνει στον villain βάθος που λίγες σειρές καταφέρνουν.
Το Stranger Things δεν ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε επίπεδο δράσης και μεγαλειώδους φινάλε. Όμως ολοκληρώθηκε με ψυχή. Και αυτό ίσως να μετράει περισσότερο.
Περιμέναμε κάτι καλύτερο; Ναι. Αλλά τουλάχιστον δεν είχαμε ένα τέλος τύπου Game of Thrones. Οι Duffer Brothers είχαν πει ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο και σε αυτό είχαν δίκιο. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι τους χειροκροτάμε επειδή απλώς απέφυγαν την καταστροφή.
Στο τέλος της ημέρας, καλό είναι να κρίνουμε μια σειρά για αυτό που πραγματικά είναι, όχι σε σύγκριση με άλλες. Και το Stranger Things είναι μια σειρά που θα μείνει στην ιστορία. Η παρέα από το Hawkins δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Και αν κάποιος με ρωτήσει αν αξίζει να δει αυτή τη σειρά;
Η απάντηση είναι απλή.
Over and out.
