Όταν ο άνθρωπος που έφτιαξε το Breaking Bad και το Better Call Saul ανακοινώνει καινούρια σειρά, η προσοχή στρέφεται αυτόματα πάνω του. Όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή το έχει κερδίσει. Με τέτοιο παρελθόν, οι περισσότεροι δημιουργοί θα προσπαθούσαν να παίξουν εκ του ασφαλούς: περισσότερη δράση, κάτι πιασάρικο, κάτι που να “πουλάει”.
Όχι όμως ο Vince Gilligan.
Ο Vince είχε μια ιδέα στο μυαλό του. Έγραψε έναν ρόλο για τη Rhea Seehorn, την αγαπημένη του συνεργάτιδα, και προχώρησε χωρίς να τον νοιάζει αν αυτό που κάνει θα ικανοποιήσει τους πάντες. Τον ενδιέφερε μόνο ένα πράγμα: να αποτυπώσει την ιδέα του όσο καλύτερα μπορεί. Αυτό ακριβώς είναι το Pluribus του Apple TV. Και ο κόσμος, ευτυχώς, το κατάλαβε, αφού η σειρά έγινε γρήγορα το νούμερο ένα της πλατφόρμας. Το ερώτημα όμως παραμένει: ήταν τελικά τόσο καλή όσο περιμέναμε;
Το πρώτο επεισόδιο είναι χωρίς υπερβολή ένα από τα καλύτερα πιλοτικά επεισόδια που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Σου δίνει κατευθείαν όλο το “ζουμί”, σε πετάει μέσα στον κόσμο του και σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, σου παρουσιάζει την Carol της Rhea Seehorn, τη θέση της σε αυτόν τον παράξενο νέο κόσμο, και σε αναγκάζει να πάρεις θέση. Στην αρχή μπορεί να είσαι μαζί της αλλά λίγο μετά, μπορεί να διαφωνείς.
Από εκεί και πέρα, το Pluribus σου ζητά κάτι απλό αλλά δύσκολο: εμπιστοσύνη. Ο Gilligan δεν βιάζεται. Δεν θα σου δώσει συνεχόμενη δράση, ούτε μεγάλες “στιγμές” κάθε επεισόδιο. Αντίθετα, σε κρατά με ένα μόνιμο ερώτημα: τι ακριβώς συμβαίνει; Και πάνω σε αυτό χτίζει τα πάντα.
Οι χαρακτήρες παρουσιάζονται με χρόνο και υπομονή. Βλέπουμε πώς ο καθένας διαχειρίζεται αυτόν τον αλλοιωμένο κόσμο, άλλος θέλει να επιστρέψουν όλα όπως πριν, άλλος τον εκμεταλλεύεται για προσωπικό όφελος, άλλος απλώς παρασύρεται. Και κάπου εκεί η σειρά παίζει με το μυαλό σου και σε κάνει να αναρωτηθείς: πώς θα το αντιμετώπιζες εσύ; με ποια πλευρά θα ήσουν;
Αν περιμένεις blockbuster επεισόδια με συνεχές χάος και εκρήξεις, καλύτερα να κοιτάξεις αλλού. Το Pluribus είναι ένα μυστηριώδες sci-fi ταξίδι, όπου η δράση κρύβεται στις αποκαλύψεις, στις λεπτομέρειες και στις επιλογές των χαρακτήρων. Ο Gilligan στραγγίζει τον κόσμο του αργά, μεθοδικά, και στον παρουσιάζει κομμάτι-κομμάτι. Και πάντα, μα πάντα, σου αφήνει κάτι για να συνεχίσεις.
Το τελευταίο επεισόδιο αφήνει το απαραίτητο cliffhanger για να σε κάνει να επιστρέψεις. Γιατί αν μας έχει μάθει κάτι ο Vince Gilligan, είναι ότι όσο προχωράνε οι σειρές του, γίνονται πιο ανατρεπτικές, πιο σκοτεινές και πιο μεγαλειώδεις.
Το Pluribus δεν είναι για όλους. Αλλά για όσους καταφέρουν να ακολουθήσουν το ταξίδι του, θα το απολαύσουν.
